ocr,  spartan

De finish van de Spartan Trifecta World Championships 2018 in Sparta

Het meest geweldige aan Spartan, zijn de kameraden die je tijdens de race tegenkomt. Omdat ik mij gisteren al niet zo goed voelde bij de Sprint, zei ik tegen Hanno dat het vandaag een lange dag ging worden. Mijn lijf was moe en ik ging niks riskeren. Ik ging het rustig aan doen. Dus dat deed ik ook, vanaf de start. Ik begon, naar mijn gevoel, achterin de wave. Alleen, de helft van de wave had dat idee ook. Dus uiteindelijk liep ik nog best rond een hoop mensen van mijn wave.

Na twee keer wandelend van start was ik hier eigenlijk al gewend aan geraakt. Helaas besloten ze bij de beast dat we gewoon gelijk moesten racen, en dus liep ook het parcours iets anders. Toch ging het eerste stuk best goed. Ik kwam nog steeds over de muren heen, over de hurdles en de balance beam was geen probleem. Het moment dat ik bij de baksteen-aan-een-ketting aankwam hoorde ik een hoop gedender achter mij. Vandaag waren de heren van 30-39 een stukje sneller. Ik deed gauw een stap aan de kant en liet hen voor. Heb je wel eens mannen van 30-39 meegemaakt die strijden voor een podiumplek? Je wil daar niet tussen lopen met een baksteen aan een ketting die alle kanten op knalt. Enkele andere dames uit mijn wave hadden hetzelfde idee, en zo lieten we een stuk of 10 mannen voor ons gaan. Toen was het tijd voor mijn minst/meest favoriete muur in het water. Helaas vandaag twee pogingen nodig, het lichaam was echt moe. Het werd al goed warm, dus drie bekertjes water naar binnen en door naar de barbed wire swim.

Super handig, mijn hand kwam vandaag nog harder tegen die rechtopstaande steen aan. Een paar traantjes kwamen in mijn ogen, maar die rende ik er al gauw uit. Daarna kwam de 8ft wall, waar ik relatief gezien nog makkelijk overheen kwam! Het vrouwtje achter mij stond verbaasd te kijken naar mijn techniek, terwijl ik toch echt gewoon de ‘enkelhaak’ gebruikte. Aan de andere kant van de muur stond Jenny. We hadden na de barbed wire swim al even gepraat en eigenlijk besloten we om vanaf deze muur samen het parcours af te leggen. Zij wilde ook niets riskeren, dus zo hadden we wat gezelschap. Het zou namelijk nog een lange, warme, rit worden.

Zo hebben we samen heerlijk burpees gedaan bij de Olympus en bij de Twister kon zij haar rust momentje pakken terwijl ik mijn burpees deed. Ondertussen vol ongeloof gekeken naar de vrouw die naast mij ‘burpees’ deed en nadat ik gisteren had gezien hoe streng ze waren wist ik zeker dat dat een DQ zou worden. Bij de slackline samen burpees gepakt en een stukje met een beton blok gewandeld. Terwijl we steeds meer hoogtemeters maakte zagen we opeens een apenhang verschijnen. Zo leuk! Zonder moeite de overkant gehaald en even staan wachten tot Jenny ook klaar was. En toen kwamen we bij de speer throw aan. Althans, we stonden naast de spear throw met alleen nog een 9ft wall tussen ons in. Jongens, wat had ik daar een problemen mee! Aangezien er maar 1 opstap balkje stond, was dat ding te hoog om vanuit stilstand de bovenkant vast te kunnen pakken. Ik ben verder niet zo goed in tegen een muur aanrennen/afzetten, dus dat werden een hoop pogingen en lach momentjes voor Jenny. Maar! Uiteindelijk wel gehaald, bij de laatste poging die ik het wilde geven. Dus door naar de speer waar je met je andere hand een schild moest vast houden. Een leuke twist die het iets moeilijker maakte. Mijn speer stuiterde helaas zo weer uit de hooibal, dus daar stonden we weer samen in het burpee vak.

Hierna kwam het beton blok stapelen (wat niet handig was opgezet) en de chain carry. Nu was de chain carry zelf geen probleem, en het memory board wat halverwege verscheen al helemaal niet, maar de heerlijke geur van salie hing in de lucht. Iets, waar ik sinds we in Italië wonen achter ben, dat mijn luchtwegen vernauwd waardoor het ademen met een ketting in je nek net iets zwaarder word. Gelukkig was het maar een piepklein stukje en mochten we doorlopen naar de Bender. Een Bender zonder (vrouwen) opstapje en met maar 1 poging (voeten van de vloer = poging). Hier gaan we aan werken, want dit waren 30 onnodige burpees. Dat de vrijwilliger opeens zei dat we er genoeg hadden gedaan (zaten op 24) en door mochten lopen was alleen een beetje raar. We liepen in de AG van het TWC? Maar ja, het AG vrouwtje wat we vervolgens met hulp over de Bender zagen gaan hielp ook niet helemaal mee. Stiekem het zweetbandje verstopt, maar we hadden het wel door. Some people… Maar goed. Niet te lang over nadenken.

De volgende waterpost verscheen net voor we met een baksteen 1,5 km omhoog mochten lopen. Terwijl we op een rustig tempo verder liepen werden we vergezeld door een Engelsman die Jenny op het WK had ontmoet. Ik heb nog nooit zo hard gelachen tijdens een race, want hij bleef proberen om Jenny te versieren en zijn pick-up lines waren lachwekkend. Ik denk dat hij haar wel 3x ten huwelijk heeft gevraagd. We kwamen de rest van de race niet meer van hem af. Tijdens dit stukje omhoog hebben we nog een praatje gehouden met Hartley/Juggernaut, voor we de baksteen bovenop de berg mochten achterlaten en konden downhillen. Ow, wat kon ik hier toch even van genieten! Behalve dat helemaal onderaan de downhill de bucket carry verscheen en deze opgevolgd werd door een best lange pancake carry (40lbs). Op-en-neer ging het terrein en er waren een hoop mensen die in de schaduw even waren gaan zitten. Maar, ik wilde hem echt niet neerzetten en bleef pushen tot ik hem weer mocht inleveren (na nog een laatste steile klim).

En just like that waren we weer bij de sledge drag en atlas carry aan beland. Over de inverted wall en toen verkoelend het water in. Althans, dat was de route gisteren. Vandaag gingen we in plaats van het water in een weiland door. En toen realiseerde wij ons dat het ‘fear’ obstakel nog moest komen. Wat bleek? Een donkere tunnel, alleen verlicht door wat breeklichtjes met heerlijke dikke kleef modder. Wat een lol hebben we hier gehad. Nadat we met 5 kilo extra aan de voeten de tunnel weer uit mochten, en vervolgens een heerlijk gesprek hadden over de verschillende soorten modder die er bestaan, mochten we dan toch het water in. Bij de rope climb aangekomen dook in de burpees area weer in, terwijl Jenny en Liam alvast doorliepen naar de speer voor de hydro burpees. Dus, toen ik een paar minuten later ook die kant op liep was ik best verbaasd dat Liam me tegemoet liep. Had hij de speer gehaald? Hij deed zijn hand voor mijn ogen en toen realiseerde ik mij dat het best stil was. Zodra hij zijn hand weg deed schreeuwde ik het uit van plezier. De speer was hier weg gehaald! 30 burpees minder! YES!

Gauw door, richting de finish. De memory test en z-wall waren geen probleem, A-frame en slip wall al helemaal niet. Rig? Die wel. Terwijl Jenny het, zichzelf verbazend, haalde, was ik druk bezig met burpees doen. Na mijn burpees zag ik Hanno aan de kant en hij vertelde mij dat hij 3e was geworden! Dat betekende dat hij ook 3e in het overall klassement was geworden. Holy Moly. Ik had zo’n gigantische glimlach op mijn gezicht na dit nieuws. Trotse vriendin. Dus gauw door naar de volgende burpees (nadat ik bijna extra burpees op de balance beam pakte wegens vermoeidheid) bij de Twister. Ik kwam naast Jenny te staan, die had deze helaas niet gehaald. Dus toen gauw door naar Stairway to Sparta om samen over het vuur te springen. Althans, dat was de bedoeling. Ik had alleen echt geen energie meer in mijn lijf voor een versnelling, dus Jenny ging net met een paar seconden sneller over die finish.

God, wat waren we blij dat we het hadden gehaald! Ja, lekker op een slakken tempo (6:35:47). Maar het was mooi weer en we hadden genoten. En wat bleek? We waren beide niet laatste geworden in onze AG. Ik was wederom 10e, maar dit keer van de 16 omdat er iemand een DQ kreeg. Uiteindelijk 12/16 (Van de 18 startende) geworden. Niet het beste resultaat, maar ik ben tevreden.

Vervolgens was het tijd om te wachten tot de prijsuitreiking, waar Hanno twee keer een 3e plek medaille in ontvangst mocht nemen. Ow boy, zo trots.

Race foto’s: Sparta Photography Club
Rond de finish foto’s: Sabina & Hanno

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

error: Content is protected !!