ocr,  spartan

Een strijd tegen de Dolimiti Spartan Sprint

O jongens, na de Beast de dag ervoor, was het tijd om de Sprint te doen. Het voordeel was wel dat ik pas om 13:15 mijn start had, maar dat had ook een nadeel. We konden uitslapen en rustig richting het terrein, maar de parkeerplekken dichtbij waren allemaal bezet en dus begon de warming up op dat moment al.

Spijt van Age Group

Helemaal top voelde ik mij niet, voornamelijk leeg en uitgeput en tot het laatste moment heb ik zitten twijfelen of starten in de AG wel zo’n goed idee was. Nou, bij obstakel drie zat ik op mijzelf te vloeken dat ik niet was gewisseld.

Het eerste stuk was gelijk aan de beast. Behalve dat het sneeuwkanon door de wind nu bovenop de 7ft wall stond en deze glad was. Ik heb denk ik wel 10 minuten lang pogingen gedaan, maar mijn lijf zei gewoon ‘nee, ik ben moe en wil niet’. Uit weemoed ben ik zelfs op de grond gaan zitten, een sugar jelly ingenomen en gewoon even gewacht. En die arme marshall. Want vervolgens komt er doodleuk een AG vrouwtje aangelopen dat een zetje kreeg van iemand die niet eens de race liep (maar meeliep als haar support) en daarbij ook nog de zijkant-support aan het gebruiken was. Hij keek naar mij, die al 10 minuten aan het strugglen was, terwijl hij dat vrouwtje terug probeerde te roepen (maar die totaal niet luisterde). Maar goed, uit eindelijk met pijn en moeite over die stomme muur gekomen, door naar de Z-wall en de plate drag. Bij de laatst genoemde ging ik vol op mijn plaat. Ik trok aan de plaat, verwachtende dat deze zwaarder was dan hij daadwerkelijk was, dus door het teveel aan kracht viel ik zo achterover. Oeps. Omdat het de sprint was sloegen we hierna meteen af richting de sandbag carry, maar omdat we nu van de andere kant kwamen, moest je deze ook andersom doen. Nou, die 40lbs voelde vandaag als 80 aan en gingen niet meer zo makkelijk als de dag ervoor. Ondertussen was ik mij ook mentaal aan het voorbereiden op de Apehanger, want ik wilde vandaag toch eigenlijk wel dat touw gewoon inkomen. Was dat even een mindfuck toen ik daar aankwam en de hele stellage weg was! We moeten nu gewoon door de waterbak lopen. Daar ging mijn kans op oefenen.

Lichaam zei nee

Bij de touwen aangekomen stond ik toch echt wel burpees te doen. Ik stond er, wilde in het touw springen, maar mijn voeten kwamen met geen mm van de grond. Dus op mijn gemak burpees gedaan. De hurdles kostte iets meer moeite, maar nog steeds kwam ik eroverheen en toen bij de monkeybars aangekomen viel ik er bij de een-na-laatste bar uit. Mijn linker hand werd ontzettend nat en glipte in een keer weg. Met aanmoediging van Ronny en Sandy mijn burpees gedaan, voor ik via de atlas carry mocht afdalen naar de inverted wall. Hier bleek ook maar hoe moe ik was, want het koste mij gewoon drie pogingen! Normaal ben ik hier (en die 7ft wall) zo overheen.

Wat mij opviel was dat ze vandaag bij de bucket carry opeens wel een controle hadden! Voor je wegging en als je terug kwam moest je laten zien dat je je bucket voldoende had gevuld. Iets wat ik kan waarderen, maar gek dat ze dat op het EK niet hebben gedaan. De slip wall had weer de normale lengte touwen gekregen, en de dunk wall was zelfs een stuk leger inmiddels. Ik kon de onderkant van het hout nu zien in plaats van er naar te moeten aftasten. Door naar het A-frame en een super super warme barbed wire crawl. Misschien kwam het door het koude water van de dunk wall, maar die zon begon mij een partij te branden! Ik was blij dat ik in een t-shirt was gestart, want zo waren mijn (door gister al) verbrandde schouders nog een beetje beschermd!

Ik had inmiddels vernomen dat de Stairway to Sparta vandaag zelfs geen touwen meer had, maar we sloegen net voor het obstakel al af en mochten naar de speer lopen. Ik ging klaar staan, gooide, alles leek goed te gaan en toen voelde ik hoe het touw aan mijn voet trok. Het touw was blijkbaar een klein beetje onder het hek door gekomen en ik was bij het uitstappen precies erop gaan staan. Dus net voor de speer het hooi raakte zakte het in een keer naar de grond. Fok. De multi rig was inmiddels aangepast en de korte touwtjes waren vervangen door ringen. Maar ik was op en viel. Mensen begonnen mij aan te sporen dat ik geen burpees hoefde te doen, want niemand deed ze meer. Maar ik deed het voor mijzelf, ook al moest ik huilen, en ik heb gewoon burpees gedaan. Daarna snel over de finish en op de grond neergestort om even een traantje te laten omdat het niet de prestatie was die ik wilde, maar ik was in ieder geval gefinisht.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

error: Content is protected !!