life

Hoe OCR mijn wereld veranderde

Het is alweer een paar jaar geleden dat ik mijn eerste obstakel run deed. Het was de Urbanathlon 2014 (de laatste keer dat deze werd georganiseerd) en ik wist niet wat ik ging doen. Ik was al een paar jaar aan het hardlopen en zocht een nieuwe uitdaging (wat geen halve marathon was). Via via hoorde ik over de Urbanathlon en besloot samen met een vriendin de 5-6K afstand te doen. De vriendin was ik binnen de eerste km al kwijt, het was maar goed dat er geen burpee penalty was en mijn eerste ervaring met een touw eindigde in (open) blaren op al mijn vingers. Je zou zeggen dat dit betekende dat het iets eenmaligs was en daarmee klaar. Nee, stiekem had het een vlammetje in mij wakker gemaakt, maar dat kon ook komen door de situatie waarin ik mij op dat moment bevond.

Drie weken voor de Urabanthlon bleek mijn toenmalige vriend van bijna 5 jaar voor een ander te zijn gevallen en was vreemd gegaan. We woonde samen en mijn hele wereld stortte op dat moment in. De Urbanathlon was dan ook een welkome afleiding en leerde mij iets over mijzelf. Ik kon meer aan dan ik dacht. En ergens ben ik blij dat ik mijn liefde voor OCR pas heb gevonden ná die periode in mijn leven, want zo werd het een onderdeel van de nieuwe ik.

Dus na de run ging ik naar huis, met pleisters op (bijna) al mijn vingers en een reclame polsbandje van de Harbour Run. De inschrijving voor die race volgde toen ik thuis kwam. We gingen dit nog een keer proberen! Maar dan beter voorbereid, want nu wist ik wat er komen ging. De Harbourrun beviel goed en ik het jaar erop schreef ik mij in voor Mud Masters (12K), Men of Steel (7k), Strongmanrun  (21K), de Harbourrun en mijn eerste Strong Viking (Brother 13K). Maar het belangrijkste dat ik dit jaar (2015) deed, was in een auto met 3 wild vreemde Dutch Mud Man richting Engeland stappen voor de Ram Run.

Zo gek hoe één keuze om je nergens meer door tegen te laten houden en te doen wat je zelf wilt je zo veel kan bieden. Een auto ritje naar Engeland en ik kreeg een OCR familie. In de afgelopen 3,5 jaar is deze familie uitgebreid, verkleind en internationaal geworden. De race waarbij de wereld van OCR echt tot leven kwam voor mij. En gelukkig zijn er na die 3,5 jaar nog steeds mensen in mijn leven van dag één. Drie jaar geleden kwamen er nog wat mensen bij, waarvan ik er nu met een samen woon en de wereld rondreis voor OCR.

Het leven kan zo gek lopen. Op een diepte punt in mijn leven iets totaal nieuws en niet ik gedaan, om er vervolgens sterker en beter uit te komen. Dus dank je OCR, je hebt mij laten herrijzen als een feniks.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

error: Content is protected !!