ocr,  spartan

Met de skilift naar Spartan Dolomiti

Dolomiti, Dolomiti, Dolomiti. Wat ben je toch mooi! Samen met Andorra sta jij op mijn lijstje van races die ik echt nog een keer wil doen! Maar ik zal eerlijk zijn, je bent ook zwaar.

Spartan had van te voren aangegeven dat je met de skilift omhoog moest. Dit hield in dat je een speciale skilift pas moest halen (en betalen) voor je ook maar bij het startterrein aankwam. Omdat Hanno Elite liep, en ik Age Group, waren we er vroeg. Helaas niet vroeg genoeg, want de rij voor de lift was al gigantisch! Dus terwijl Hanno in de rij ging staan, ging ik opzoek naar de plek waar ik de lift pas kon halen. Helaas hadden een hoop mensen om ons heen dit niet door en stonden zij verbaasd voor een dicht poortje. Oeps. Gauw de skilift in en naar de volgende rij, voor de startnummers. Gelukkig hebben we altijd genoeg tijd voor dit soort dingen ingepland, dus zonder stress konden we ons klaar maken voor de start.

De start. Tien meter vlak en daarna een relatief steil stukje omhoog voor we aan de eerste afdaling begonnen. Van 1467 naar 1117 meter hoog met als enige obstakel wat hurdles om overheen te gaan. Net voor we naar boven mochten gaan kwam het memory board in zicht. Een obstakel dat ik soms wel eens vergeet. Wel, vergeet dat het obstakel op komt dagen, niet wat mijn memory code is. Een klein stukje klimmen en toen verschenen de Under-Over-Through muren en 7” wall. Door naar de under-over muren en een 8” wall. Weer een mooi stukje klimmen tot we bij de Z-wall aankwamen. Dit eerste stukje van de race zat eigenlijk vol met alle muren die je maar kon bedenken! En weer verder met klimmen, en klimmen, en klimmen. De sandbag carry verscheen. Door de regen die hier de dagen voor de race was gevallen was dit een heerlijke slip & slide met modderpoeltjes geworden. Dit maakte het wel wat beter, gezien het een relatief korte carry was. Dus de pannenkoek weer ingeleverd en omhoog wandelen naar de barbed wire crawl en trenches. Na deze verfrissende duik kwamen we langs een oud kanon die zo te zien al heel wat jaren op dat punt stond. Een medeloper vertelde mij dat het een overblijfsel uit WWI was. Zo leer je nog wat tijdens een race!

Eindelijk waren we klaar met deze klim! Van 1117m naar 1881m geklommen om vervolgens 30 burpees te mogen doen omdat mijn speer totaal niet in de hooibaal terecht was gekomen. Na de burpees door naar de eerste waterpost van de race (op 8K) en over de 8ft wall. Wat voelde deze downhill daarna lekker. Even lekker door stukken bos naar beneden denderen. Onderweg nog een baksteen uitgelaten en een hele lage apenhang met super glad touw gehaald. Aan het einde van deze downhill kwamen we op het festival terrein terecht waar de slip wall, inverted wall, rope climb en vervolgens multi rig op mij stonden te wachten. Die eerste paar gingen prima, de multi rig had alleen een opstelling waar ik niet doorheen kwam. Van de enter balk naar twee korte touwtjes naar drie autobanden en daarna de Spartan helmen. Dat waren opnieuw burpees voor Sabina. Vervolgens een stukje door een beekje gelopen zodat we lekker natte voeten kregen. Geen probleem voor het A-frame dat hierna kwam, maar wel voor de hoge balance beam! Gelukkig gaven de vrijwilligers aan dat we onze handen mochten gebruiken voor het stukje omhoog zodat ik geen burpees hoefde te pakken.

En toen was het klimmen. Van 1433m naar 1752m om de Bender te overwinnen en weer te klimmen, klimmen en klimmen. Met ups en downs gingen we richting het hoogste punt van de race, 2028m. Onderweg nog wat burpees gepakt bij de twister, wat geen echte penalty was omdat ik nu nog langer kon genieten van het uitzicht. Meteen door naar de Olympus voor wat burpees om vervolgens een klein rondje te lopen tijdens de chain carry. Een vreugde dansje werd gedaan toen ik de slackline haalde, maar ik deed geen vreugde dansje voor de grote ronde die we moesten lopen met een boomstam. Alle andere carries waren kort, deze maakte het allemaal weer goed. Er leek maar geen einde aan te komen! Op het hoogste punt van de race mocht ik vervolgens mijn aller eerste 9ft wall doen, welke best hoog is als je er bovenop zit. En toen kwam de downhill om weer terug op 1433m te komen. Dat zijn 600m omlaag over ongeveer 5 km. De enige momenten om te stoppen waren voor de sledge drag, barbed wire crawl en atlas carry. Vervolgens was het een downhill for life! Door weilanden, single track pad in het bos en over een brede (hagelwitte) kiezelstenen weg een kilometer slalomend naar beneden. Ik heb nog nooit zoveel genoten als dit stuk! Nog heel even afremmen om over de Stairway to Sparta te gaan en vervolgens in volle vaart naar de finish!

Bijna 24kilometer, 1571D+ en 5:35:35 in de benen en dat was pas dag één! Nog even in het gras genoten van de zon en sfeer voor ik zag dat ik 6e in mijn AG was geworden. Not too bad. Vervolgens de spullen gepakt en zo de skilift in gestapt om naar beneden te gaan. Benieuwd hoe de zondag zou gaan.

One Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

error: Content is protected !!