run

Mijn eerste halve marathon ging over het circuit tijdens Monza21

Toen ik jaren geleden met OCR begon, was dat omdat ik een uitdaging zocht wat niet de halve marathon lopen was. Toch ben ik tijdens verschillende OCR races uiteindelijk de 21K gepasseerd, een afstand die mij altijd ‘saai’ leek. Dus ik was benieuwd, hoe zou ik het doen tijdens een weg halve marathon? Dus met een goed plan ingeschreven voor de Monza21K. Ik bedoel, wat is nou toffer dan je eerste halve marathon op een Formule1 track starten en finishen?

De voorbereiding

In het kort, die was kut. Mijn eigen schuld, want ik had een goed schema en nieuwe schoenen maar toch heb ik mij er niet aan gehouden. Iets met missende discipline. De langste afstand voor de race zelf was een 16K en daar deed ik 1:40 over. Het idee van de 21K in 2 uur te lopen liet ik dan ook maar varen. We zouden wel zien waar we gingen stranden! Dus camelbag ingepakt, gelletjes klaar gezet en gaan met die banaan!

De race

De week voor de race voelde ik mij al niet helemaal optimaal en dat het hooikoorts seizoen goed op kwam spelen hielp niet veel. Maar goed, we gingen van start! De eerste paar kilometer rustig door kunnen lopen, maar toen kreeg ik mij een partij last van mijn maag. Ik was dan ook erg blij dat, na de bijna 5K over het circuit zelf, we het park ingingen en ik een dixie tegen kwam. Korte pitstop, maar dat hielp gelukkig een hoop. Het was best warm, ook al was het September dus ik koos voor een nieuwe strategie. Elke keer dat mijn horloge aangaf dat we een KM waren gepasseerd ging ik even wandelen om zo te kunnen drinken en een gelletje/sugarjelly/zouttablet in te kunnen nemen. Ik wist dat het mijn tijd zou beïnvloeden, maar dat maakte mij niet uit. Het belangrijkste was heelhuids over de finish te komen.

Het parcours

De Monza21K had een start en finish op het circuit (als in, de start en finish van de races zelf incl lampen) maar aangezien de baan net geen 6K is (5,7) moesten we ook Monza Park zelf in. KM 7 tm 9 bevonden zich net buiten het park, maar de rest waren inmiddels bekende paden in het park zelf. We liepen aan de grens van het park…

De laatste loodjes

En toen kwam kilometer 18, deze kilometer ga ik niet meer vergeten. Dit was namelijk het punt waarop mijn knie besloot dat het wel genoeg was. Een scherpe pijn kwam opsteken en ik moest mij hier flink doorheen ademen. Dat we nu ook op het rechte stuk zonder beschutting voor de zon liepen hielp niet. Al helemaal niet toen we onder het parcours door moesten en dus een stukje moesten klimmen. Dus zo hobbelde ik de laatste 3K door. Ik kon bijna niet meer rennen en moest steeds meer wandelen. Zo ook richting de finish. Ik wilde echt nog wel rennen, maar het ging bijna niet meer. Zo finishte ik mijn eerste halve marathon in 2:21:22 (21.24K) en ging ik al hobbelend over de finish. De warmte (ik ben met iets van 5 sponzen over de finish gekomen die ik onderweg had verzameld) maakte het best een moeilijke race en mijn camelbag was dan ook helemaal leeg (naast de bekertjes water op het parcours). Tel daar ook bij op dat met hooikoorts door een park lopen niet perfect is, ben ik helemaal tevreden met dit resultaat!

De medaille

De medaille is wel echt super leuk, gezien deze een Autodromo tintje heeft gekregen. Ze hebben alleen één klein foutje gemaakt… Blijkbaar duurt het nog een paar jaar voor ik de medaille officieel verdiend kan hebben…

En nu?

Nu wil ik er zeker weten nog een doen! Helaas gaat het niet lukken om dit parcours nog een keer te lopen, dus ik ben opzoek naar een andere mooie weg halve marathon! Maar dan met iets meer training en een iets sterkere knie 😉

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

error: Content is protected !!