ocr

Mike’s Gym 24HR vs Sabina: 2-0

Mike’s Gym 24HR, ook wel bekend als de race die ik nog nooit heb kunnen voltooien. Nadat vorig jaar mijn ganglion even keihard kwam opspelen en ik maar twee rondes had kunnen doen wilde ik revanche. Met goede moed ging ik naar Spanje, maar kwam met nog minder rondes terug.

In eerste instantie zou ik niet de volledige 24 uur lopen. Dat is toch een endurance waar ik (nog) niet in uitblink. Dus het idee was één a twee training rondjes te doen en daarna de jongens te helpen als pitcrew. Dit met het idee om op zondag de Farinato race te lopen. Helaas bleek de week voor de race dat mijn lift er al op zaterdag heen moest en dat zou betekenen dat ik de gehele 24HR race moest missen. Plan weer op de schop en ik ging voor vier rondjes bij Mike’s. Het parcours was dit jaar langer én er zaten wat mindfucks/penalties voor mij in (in maart nogal hard op mijn plaat gegaan bij de Dragon’s back hier). Dus vier rondes was het doel. En vooral belangrijk, rustig van start gaan.

Er waren dit jaar vijf dames, inclusief mijzelf. Dus we zeiden al lachend tegen elkaar ‘we gaan voor top 5!’. Twee dames wisten niet hoe het parcours liep en/of wat ze waar moesten doen, dus de eerste ronde was voornamelijk een verkenning ronde. Na de topsection rustig gepakt te hebben kwam ik als derde of vierde bij het zwembad aan. Helaas geloofde ik te weinig in mijzelf en had ik een nat pak te pakken plus mijn eerste penalty: 1000m roeien. Dit was eigenlijk best prima te doen en ik vertrok als eerste dame weer bij het zwembad (we hadden alle vijf de penalty te pakken). Dit betekende naar het obstacle parcours! Allemaal geen probleem, tot ik bij de tarzan swing aankwam en de eerste mindfuck op kwam zetten. Gelukkig was ik niet de enige. Aangezien het landingsplatform lager ligt dan de start is dit best een dingetje. Hege kwam hier naast mij staan en snapte toen wat ik bedoelde. Maar, na enkele minuten waagde ik toch de sprong en Hege volgde. Door naar de up-and-downs, ninja steps en over de engste brug ooit. Hier nam ik mij, toen mijn voet een stuk touw sloopte, voor in de volgende rondes maar burpees te gaan doen. Door naar de Stairway to Heaven met een geweldige falende poging en de Dragon’s Back waar ik koos voor de burpees. We mochten het platform officieel niet gebruiken, en wat burpees tussendoor gaven mij het idee dat ik bij Spartan was.

En toen waren daar de Ninja Walls. In maart deze niet geprobeerd vanwege mijn pols. Dus dit was de eerste keer dat ik hier stond. Nu wist ik dat bepaalde mensen hier gewoon overheen sprongen alsof het niets was. Terug denkend aan wat Alex qua technieken had verteld koos ik ervoor om niet met mijn voet op de muur, maar mijn handen op de muur en heupen tegen de muur te landen. Nou, dat was nog steeds moeilijker dan ik dacht. De eerste 20 sprongen kwamen niet eens in de buurt van de tweede muur. Inmiddels was ik gezakt naar de derde positie (door de burpees) en kwam nummer vier eraan. Ik liet haar (en haar vriend) voor en zij deden het gewoon eventjes. Hier ging de knop om. Kom op Sabina, jij kan dit dan ook! En ja hoor. Ik haalde de eerste muur. Nu wist ik al dat ik de laatste sowieso niet ging doen (veel te hoog voor mij), maar ik ging kijken hoever ik kon komen. Dat bleek de derde muur te zijn. Ik sprong, ik landde, ik voelde pijn.

Ik was in volle vaart met mijn voet tegen de muur aangekomen en het voelde niet goed. Heel voorzichtig ging ik op de muur zitten voor ik mij liet zakken en even in de schaduw ging zitten. Steph en haar vriend vroegen hoe het ging en ik kon even alleen au zeggen. Ik voelde mij niet zo goed en was helemaal aan het trillen. Op dat moment realiseerde ik mij dat de kans groot was dat ik zojuist mijn teen of zelfs (voor)voet had gebroken. Maar, eigenwijs dat ik was, wilde ik eerst het obstacle parcours af maken voor ik naar Sid toe ging. Dus, strompelend met een band boven mijn hoofd gelopen, de bokszak gedaan (dat ding is zo leuk!), en toen bij de weaver de penalty moeten pakken. Wat inhield weer naar boven en beneden lopen, maar dit keer zonder de obstacles. Zo strompelde ik rustig verder, want zolang ik bleef bewegen was er adrenaline en dat verdoofde de pijn. Nog iemand geholpen met tips hoe je de Irish Table het beste kon nemen en toen door naar Sid.

‘Als iets heel erg pijn doet, dan is die zwaar gekneusd en niet gebroken toch?’ Met die vraag kwam ik bij hem aan en hij vreesde meteen het ergste. Koelen, voelen, bewegen. Nu ik was gestopt met bewegen deed het nog meer pijn. Zonder foto konden we het niet zeker weten, maar de diagnose was voor 99% zeker: een gebroken grote teen. Maar zo eigenwijs als ik was, ik wilde wel een tijd achter mijn naam hebben! Dus na twee uur rust en koelen kreeg ik een tape en de goedkeuring om de combat zone af te maken, zolang ik geen voetklem en/of push up zou doen. Oftewel, downscalen en kijken hoe en wat. Ik haalde Tim over om mij te vergezellen terwijl hij aan het wachten was tot 18:00 (want dat was het tijdstip dat het zwembad eruit zou gaan) en kleedde mij een stuk warmer aan. Naar beneden en de combat zone in. Ondertussen Hanno ingelicht dat ik zeer waarschijnlijk een gebroken teen had, maar dat ik de ronde wel af wilde maken. Hier en daar op mijn kop van Tim gekregen (ik mocht geen single leg box jumps doen), maar de ronde wel af gemaakt! Dus in ieder geval één ronde achter mijn naam staan.

En toen was het tijd om eindelijk een pijnstiller in te nemen, mij comfortabel aan te kleden en de jongens te helpen waar het ging. Plus, ik kon weer wat live updates maken voor Facebook.

Dit jaar maakte ik zelf dus, wederom, alleen blok 1 mee. Na 18:00 ging het nieuwe deel van het parcours eruit en het zwembad ook. Waar vorig jaar de spelletjes om 18:00 begonnen, kwam nu de SkiErg en luchtbuks schieten erbij. 2K op de SkiErg, 5x schieten en voor elke keer mis nog 500m op de SkiErg. Om middernacht veranderde dit in de spelletjes: katapult schieten, pijl-en-boog schieten en hout hakken. Uiteindelijk ging om 6:00 het volledige parcours weer open. Dit was het moment dat de top drie heren (Hanno, Pascal en Alvaro) eigenlijk klaar waren met de race. Het was veel zwaarder dan vorig jaar en zolang Alvaro er niet meer op uit ging hoefde Hanno en Pascal geen lap meer te doen om hun 1ste en 2e plek vast te houden. Maar, om het leuk te houden zouden ze met zijn 3e een lap gaan doen. Tot Alvaro kwam met ‘nee, ik ga toch racen.’ Dus zo werd het nog spannend op het einde. Zou Alvaro de heren in kunnen halen? Het antwoord was nee, want hij stortte keihard in. Hanno bleef doorgaan tot het laatste moment en haalde zo de eerste plek binnen. Vorig jaar derde, dit jaar eerste. Nu moeten we volgend jaar weer terug, want hij heeft een titel te verdedigen!

Ga ik volgend jaar mee doen? Ik weet het niet. Nu al twee keer uit moeten vallen en van Hanno mag ik geen Ninja Walls meer doen (‘je doet maar mooi de burpees de volgende keer!’). Ergens wil ik wel, maar ik weet niet of het universum denkt dat ik het aankan. Gelukkig heb ik nog een jaar om na te denken wat ik wil.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

error: Content is protected !!