ocr

OCR Series World Finals 

Zondag 18 juni was de dag van de allereerste OCR Series World Finals. Op zaterdag was ik samen met Hanno en Jessica naar Strong Viking gegaan om alvast onze startbewijzen op te halen, de nieuwe obstakels te bekijken en naar de persconferentie te gaan. Een goed moment om de zenuwen al binnen te voelen stromen. Oftewel, zondag ochtend voelde ik mij alweer helemaal misselijk. Ik moet echt iets aan die zenuwen gaan doen. Gelukkig werd het alleen maar erger op het terrein, waardoor ik dacht dat ik zou overgeven en uiteindelijk nog voor de start begon te huilen. Misschien, moet ik toch maar geen wedstrijden meer doen.

Na de briefing gingen we naar het startvak, waar de emoties weer hoog op liepen. Dit keer omdat ik bij Mike in de buurt stond, die al de hele tijd emotioneel was, en daarna de minuut stilte voor Gitte. Het hele terrein was in een klap stil. Terwijl ik dit typ voel ik de kippenvel weer over mijn armen komen. En toen, toen was het tijd voor de race. Gauw de muur over, naar de startlijn, even stilstaan en toen gingen we. De start was nu super opgebouwd met eerst een stuk door het water. Het gaf meteen de sfeer aan de race. Bij de Dragon Ropes aangekomen besloot ik dat ik gewoon zou genieten. Haalde de sweeper mij in? Geen probleem, geef ik met liefde mijn hesje af. Ik ging mijn run lopen, mijn tempo, en genieten. Dus dat deed ik. De eerste paar KM met de sweeper gelopen, gezien ik burpees moest doen bij Throw the Hammer ondanks dat ik het doelwit had geraakt, maar ‘hij raakte eerst de metalen standaard voor het hout werd geraakt’. Oké, niet discussiëren, burpees en lopen. Ondertussen nog een brug afspringen (help!) en toen raakte ik weer langzaam voor de sweeper. Storm The Castle kostte mij dit keer, in tegendeel tot de laatste keer bij Spaarnwoude, maar 1 poging! En toen kwam de Flying Ragnar. Daar was ik mijn wil om te racen helemaal kwijt, ik wilde het obstakel niet doen (angst!) en na enkele minuten wilde ik toch echt mijn hesje afgeven zodat ik lekker niet naar de rot bel hoefde te springen. Alleen, de mensen rondom het obstakel waren het daar niet zo mee eens dus wat aanmoediging en toch naar de bar gesprongen. Het idee was ‘ik spring, laat los en doe wel de burpees’ alleen het werd ‘ik spring, ik houd de bar goed vast en ik raak de bel’! Ow, dat voelde goed! De klap op het water wat minder, maar ik had de bel gehaald! Dus we gingen door. Vanaf hier liep de sweeper weer mee, want ja, ik had nog best lang bij de Flying Ragnar rond gehangen, dus die had mij weer ingehaald.


Stiekem was ik blij met de sweeper, want hij coachte mij ook. Zo hielp hij mij bij de Flying Ragnar en toen vlak daarna de Fjord Drop kwam kon ik zijn mentale steun ook gebruiken. Ik stond te janken. Echt waar. Ondanks dat ik hem al twee keer had gedaan sloeg de angst weer helemaal toe. Misschien doordat we ‘s ochtends stil hadden gestaan bij Gitte, misschien omdat ik het nog steeds een rot ding vind. Het is dat de man van Strong Viking mij aankeek en bleef aankijken dat ik ging zitten. Alles gauw kruisen, ogen dicht en daar ging ik weer. Als je eenmaal gaat, dan is het eigenlijk best te doen, misschien zelfs een beetje leuk. Toch denk ik niet dat er een dag komt dat ik met een gigantische glimlach bovenop een glijbaan kom te staan en zeg ‘Woehoe! Ik mag weer’. Het stukje net voor het glijden, dat blijft het ergste. Ik zal denk ik altijd bij iemand van Strong Viking zal gaan staan.

Daarna weer gauw door, want ook hier heb ik iets te lang stil gestaan. Leuk die mentale obstakels. Rondje Ice Man, eerste keer, best koud! Zeker gezien ze er net nieuw ijs in hadden gegooid voor ik eraan kwam. En door. Gunnor Ropes. Wauw. Ik haalde het einde. Ik haalde gewoon het einde! De eerste twee pogingen eindigde met het feit dat ik dat touw geen  millimeter naar voren kreeg en op de grond belandde. Nu, haalde ik de balk. Heel goed opgelet met waar ik mijn voeten neerzetten, daar ik Patrick zijn verwonding van het EK nog in mijn geheugen had, maar het ging goed. En wat mag je doen wanneer het zo lekker loopt? Natuurlijk, een kilometer lang met een zandzak heuvel op en af gaan, met tussendoor ook nog een under/over. Deze kilometer duurde lang, ik denk dat ik er 15min over heb gedaan ongeveer. Tijd om te trainen met lopen met een wreckbag!

Zandzak weg, stukje lopen, proberen alle ledematen weer los te lopen, staat daar de Strong Wall. De eerste keer moest ik hier mijn hesje inleveren, de tweede keer moest ik hier met mijn geliefde blauwe jerrycan slepen. Dit keer? Burpees. Maar, niet voor mij! Ik sprong, kreeg kramp in beide kuiten, ik pakte de bovenkant vast en dacht ‘wauw, zo ver ben ik nog NOOIT gekomen hier’ en weet je wat, ik kreeg mijzelf erover heen! Heel rustig naar beneden vanwege de kramp (heerlijk die heuvels met zandzak), even stretchen en door. Tot nu toe had ik dus maar 1 penalty hoeven doen, die bij throw the hammer. Dit ging al een stuk beter dan de vorige races! Penalty 2 kwam bij Gunnor Struggle. Net hiervoor kreeg ik weer last van mijn buik, iets waar ik al anderhalve week mee liep. Even wat drinken, kalmeerde wel iets, en in de Gunnor hangen. Tok, tok, tok, lekker naar voren. Boem, pats, stok schuin. Toen ik mijzelf de vorige keer hieruit wilde redden belandde ik op de grond met een salto en een open liggende hand. Ik liet mij dus, uit instinct vallen, en mocht weer met mijn lievelings jerrycan een rondje lopen. Al kreeg ik hem dit keer opgetild! De vorige keer lukte dat niet. Penalty ging dus iets sneller en weer door.

Toen kwam het moment dat ik mijn hesje ging inleveren bij de official en de sweeper vooruit stuurde. De Weaver. Ik kan hem, al een paar keer gedaan inmiddels, maar met mijn buik wilde dat echt niet meer. Zoals ik eerder zei, ik wilde genieten. Als ik mijzelf nu ging dwingen dan zou ik alleen maar meer pijn hebben en niet meer kunnen genieten. Dus, gele hesje #44 ging naar de official en de sweeper liep door naar de nieuwe laatste loper. Best jammer, was erg gezellig met hem! In mijn eentje verder en ik moet zeggen, ik kon nu optimaal genieten van de race. Geen hesje, geen druk, geen penalties, heaven! Dat was lang geleden dat ik zo’n Strong Viking heb gelopen. En weet je wat, ik was nog niet klaar met mijn persoonlijke overwinningen voor vandaag! Rope Climb XL kwam eraan en normaal gesproken spring ik in dat touw en krijg ik mijzelf niet omhoog. Dit keer ging ik gewoon omhoog. Zo’n heerlijk gevoel. Vervolgens Walls 2.0 waar allemaal mannen voor mij de eerste schuine muur niet opkwamen en waar er kramp in de kuiten schoot, ik vloog eroverheen. Bij de Dragon Tails kwam ik weer bij de sweeper, dus kon ik weer gezellig meelopen.

De laatste lus. Verjagen 1, stuk met zandzak, Verjagen 2, Super Saga, Walhalla steps. De schuine muur van Verjagen 1 moest ik in Gent overslaan door mijn opengehaalde hand en in Spaarnwoude kwam ik er niet op. Nu stond ik voor ik het wist erboven en moest ik de Dragon’s back aanpakken. Hard op zei ik ‘Ow shit, nu sta ik hier’ dus de official ging mij proberen te coachen. Niet nodig. Ik had het al eens eerder gedaan, ik had de Flying Ragnar gehaald en de Fjord Drop overleefd. Ik kon dit! Dus binnen vijf seconden stond ik aan de overkant bij de Spinners. Waar ik het einde niet haalde, omdat iemand in de baan naast mij opeens met zijn voeten omhoog ging en ik bijna een voet tegen mijn hoofd kreeg. Door naar het zandzak stuk, lekker tijgeren met een zandzak en ow wat had ik een plezier daar! Tot de over/overs kwamen. Gezien ik mijn hesje had ingeleverd wegens last van mijn buik leek het mij niet slim om zo’n 20x met mijn buik op een balk te gaan liggen. Dus ik liep er omheen en zag allemaal lieve vriendjes die nog met hesje liepen daar struggelen! Melissa aangemoedigd en toen bij Jessica gebleven. Ow, wat zat die er doorheen! Bemoedigende woorden gesproken, in haar buurt gebleven en door naar het laatste stukje van de zandzak carry. Gezien dat Jessica haar penalty loop was en ik bij haar wilde blijven Verjagen 2 overgeslagen. Ik baal nog wel een beetje, maar het pegboard en ik zijn toch nog steeds geen vriendjes. Iemand een pegboard voor €5.00 te koop? De laatste combo voor de finish. Flying monkeybars. Jess had deze nog nooit gedaan en durfde niet, dus ze liet te snel los, zij moest burpees doen. Zelf nog even de monkeybars geprobeerd en het ging weer lekker! Stiekem vind ik die wel heel erg leuk. Tijdens de training vind ik ze altijd een beetje eng, maar tijdens zo’n race heb ik daar helemaal geen problemen mee. Jess aangemoedigd bij haar burpees en door naar een nieuw obstakel: Wavehanger. Super leuk, zo’n wiebelbord, behalve dat het zwarte oppervlakte dat je vast moest pakken al de hele dag in de zon stond. Ik dacht dat mijn handen verbrandde! Jess ook, dus die kon aan de slag met een minuut battle ropes. Daar dacht ik echt dat ze om zou vallen. Gelukkig was de official ook tegen haar aan het praten, dus kon ze zich ergens op focussen. Door naar het laatste obstakel, ook een nieuwe, de ovals. Zelf geen poging gedaan, want Jess viel er uit en moest met mijn grote vriend de blauwe jerrycan een mini parcours afleggen. Melissa liep daar ook, dus die aangemoedigd. Hanno bleef bij Jessica, dus met Melissa meegelopen tot ze de jerrycan kon laten staan. Ze ging over de finish met het Elite hesje. Wat was ik trots op der! Terug naar Jess, samen rennen naar de Walhalla steps. Gezien ze nog met hesje liep mocht ik haar fysiek niet ondersteunen, dus ik probeerde haar verbaal te helpen. Het koste een hoop moeite, maar we hadden de bovenkant gehaald. Zodra ze over de finishmat was, pakte ik der beet. Ik was bang dat ze ging vallen. Rustig naar beneden, daar moesten ze nog alles noteren, en toen gauw door. Het mooiste? We gingen samen op de foto en ik weet niet waar, maar ze haalde uit haar kleine teen een glimlach. Ik kan niet wachten tot die foto online staat.

Al met al een hele zware race. Ten eerste omdat het zo warm was, ten tweede omdat het de World Finals waren. Hij was zwaar, hij was pittig, hij was geweldig. De hele race lang heb ik zitten twijfelen ‘wel of niet season 2 meedoen?’ Eerlijk gezegd weet ik het nog steeds niet, want die Fjord Drop  blijft een dingetje, maar voor de rest is het het beste idee ooit geweest om de OCR Series op te zetten. Ik houd jullie wel op de hoogte wat ik beslis. Race 1 is al op 3 September in Gent, dus moet gauw beslissen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

error: Content is protected !!