Sabina in Mudland - Op bezoek bij Dracula met Transylvania 100
trail

Op bezoek bij Dracula met Transylvania 100

Nadat we in 2018 naar Roemenie afreisde voor het Spartan Trifecta weekend in Poiana Brasov, gingen we in mei 2019 terug. Ongeveer hetzelfde gebied, maar toch net een stukje verderop. Transylvania 100 heeft de start en finish in Bran. Om precies te zijn, bij Kasteel Bran, ook wel bekend als Dracula Castle. Als Bram Stoker fan kon ik deze race dan ook niet aan mij voorbij laten gaan. Dus ik schreef mij in voor de 30K, terwijl Hanno en Sjors de 100 zouden doen. Een mooie combinatie, want Hanno zou zijn eerste 100K op zijn verjaardag gaan doen! Helaas gooide een hoop omstandigheden roet in het eten. Lawinegevaar zorgde ervoor dat de parcours anders moesten worden uitgestippeld. Hierdoor zou ik 34K lopen en Hanno ‘maar’ 80. Sjors liet zijn inschrijving omzetten naar de 50K wegens een blessure. En zo gingen we dan van start!

Vrijdag haalde we ons nummer op en bezochten het kasteel. Het weer was perfect, tot de avond viel en het plots begon te stormen. Weersomstandigheden die ze ook voor de volgende dag voorspelde. Het was een vroege ochtend met Hanno zijn start om 5:00, Sjors om 7:00 en ik om 9:00. Gelukkig konden we de auto naast de start/finish neer zetten, dus tussen de start tijden door kon je mij daar vinden. Zeker toen het begon te regenen. Alle spullen lagen in de auto, gezien er geen bagcheck was. Dus ik moest doorlopen om voor Sjors te finishen zodat iedereen gelijk na de finish bij zijn spullen kon.

En toen was het tijd voor mij om te vertrekken voor mijn afstand van de Transylvania 100! Ik stond relatief vooraan, zodat ik hopelijk snel een gemakkelijk tempo kon vinden. Het duurde even, maar uit eindelijk vond ik een lekker ritme. Al moet ik bekennen dat mijn benen zo zwaar aanvoelde in het begin dat ik serieus overwoog om terug naar de start te lopen na de eerste paar KM. Misschien omdat een deel van de mensen om mij heen voor de eerste grootte klim dit besloot te doen. Maar, ik zette mij eroverheen en liep door. Dit was ook het punt waarop ik besloot mijn windjack uit te doen, een hele slimme zet. Na het stukje door het dorp en de weilanden doken we het bos in, en dit is waar de serieuze hoogtemeters gemaakt gingen worden. Halverwege de klim besloot ik dat mijn lange mouwen baselayer veel te warm was, dus wisselde ik naar mijn T-shirt. Een handeling die ik vele na zag doen.

Genietend van de omgeving kwam ik op 10K het eerste verzorgingspunt tegen. Gewoon wauw. De hoeveelheid eten die ze hier hadden liggen was niet normaal. Ik kreeg gewoon keuze stress! Gauw wat gegeten, water bijgevuld en toen mochten we gaan klimmen. Nu wist ik dat we op de terugweg hier weer langs zouden komen, dus dat we deze mooie klim later mochten afdalen. Ik kon niet wachten! Bovenaan de klim, waar ik onderweg wat sneeuw tegen kwam, besloot iedereen om even bij te tanken en het uitzicht te bewonderen. Toen was het weer tijd voor een mooie, technische afdaling waarbij we aan het einde de splitsing hadden (+/- 17,5K). Alle andere afstanden gingen rechtdoor, maar de 30K moest rechtsaf. Hier mochten we weer sterk afdalen, lekkere klappen op de bovenbenen, toen ik opeens mensen mij tegemoet zag komen rennen. Wat bleek, alle andere afstanden deden het stuk wat wij moesten afdalen als klim. Dus opletten of ik een van de heren zag, en na het passeren van een hele mooie waterval, liep inderdaad Sjors mij tegemoet als 4e man op de 50K. Gauw even de autosleutel afgegeven, waarna ik op een super relaxt tempo verder kon. Rond de 23-24K kwam ik bij de 2e en laatste verzorgingspost van mijn race. Alles bijgevuld en toen mochten wij een nog wat zwaardere klim maken. Deze had ik liever als een downhill gepakt dan een klim! Ondertussen liep ik rond het middaguur, dus de zon scheen extra fel in mijn nek. De zonnebrand tevoorschijn gehaald, nek ingesmeerd terwijl we naar boven liepen en bij een lokaal stroompje nog even de polsen en enkels in het water gehouden om wat af te koelen.

Maar, toen we bijna klaar waren met de klim, bleek dat de race het al allemaal waard was. Zo’n prachtig uitzicht. Ik heb hier denk ik wel 20minuten gezeten, gewoon even vol bewondering de omgeving bestuderen. En Andrea wat jaloersmakende video’s gestuurd. Het nadeel hierna was alleen dat ik al op 27K zat met net een klim van 450d+ over 4K in de volle zon. Ik raakte door mijn water voorraad heen en toen wist ik nog niet dat je stromend beekwater gewoon veilig kon drinken. Hierdoor liep ik de laatste 2 uur zonder water, maar daar straks meer over.

Nu kwamen de races allemaal weer bij elkaar, dus het parcours werd steeds drukker. Het stukje klimmen en dalen richting de eerste checkpoint ging eigenlijk best okay en wederom bovenin weer even een kleine pauze gehouden. Ik hoopte dat het eerste checkpoint nog voldoende voorraden had, maar helaas was die al afgebroken zodra ik er kwam. Dan maar hopen dat de race niet heel veel langer zou zijn, want ik zat al op 32K inmiddels. De race zou er 34 zijn volgens de nieuwe kaart, terwijl ik reken had gehouden met 30 toen ik mij inschreef.

Sabina in Mudland - Op bezoek bij Dracula met Transylvania 100

Ergens rond KM 35 kwam de eerste 100K loper mij voorbij gerend, maar ik was inmiddels aan het strijden tegen de uitdroging. Mijn focus ging weg, alles werd wazig en ik kon inmiddels wel janken (als ik nog vocht in mijn lijf had gehad). Ik probeerde afleiding te vinden door Andrea weer te appen en aan Sjors te vragen of ik nog wel goed liep omdat ik al even geen lintjes meer had gezien. Sjors, die uit eindelijk mijn reddende engel bleek te zijn omdat hij mij tegemoet kwam gelopen met wat te drinken! Ow jongens, dat water deed mij zoveel goed. Ik kon weer lachen en de race werd toch weer leuk! Dus de laatste kilometer samen met Sjors afgelegd voor ik uitgeput over de finish kwam. 36K op mijn horloge in een tijd van 8:20 (inclusief alle picknicks) met 2235D+. Mijn langste afstand tot op heden.

Gauw omgekleed en met de voeten omhoog gaan zitten, wachtend tot Hanno ook over de finish zou komen. Wat hij gelukkig niet al te lang daarna deed, want het weer begon om te slaan en we hoorde de eerste donderslagen al in de bergen.

Wat vond ik van de race?

Ga! Gewoon inschrijven en gaan! Het is zo’n mooie race en normaal gesproken zijn de verzorgingsposten beter verspreid. Wij moeten sowieso nog een keer terug gaan. Hanno wil de 100K aantikken en ik zou de oorspronkelijke 30K route nog wel eens willen doen. Het was een geweldig weekend, en gelukkig geen beren op het parcours gezien. Maar gewoon wauw. Doen. En de medaille is ook best leuk. Wij gaan zeker nog een keer terug voor de Transylvania 100, of moet ik zeggen Transylvania 30.

Foto’s van Transylvania 100

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

error: Content is protected !!