ocr,  spartan

Road to Andorra: European Championship

Vanaf het moment van kwalificeren was ik al zenuwachtig voor deze race. De hoogte, bergen en natuurlijk een hoop top atleten waarbij ik in het startvak zou starten. Toen we in de dagen voor het event te horen kregen dat er sneeuw lag en we een nood fluitje & rescue deken mee moesten nemen het parcours op brak het zweet mij uit. Waar begon ik aan?

European Championship

Zaterdag 16 September was het dan zover. Op de vrijdag konden we ons startnummer al afhalen en de lijst bekijken tegen wie we moesten strijden. Dat waren nog een hoop namen! Gauw naar het appartement om te eten en te slapen. Elite vrouwen start was om 8:45. Op het terrein gekomen was het koud! We waren een uur voor de start aanwezig, zodat ik rustig de start kon zoeken en de bagage kon droppen. Eerst de heren aangemoedigd die een kwartier eerder startte, maar ondertussen de dryrobe maar uit gedaan om aan de temperatuur te wennen. Andrea en Gabriel tegen gekomen, samen het startvak in, en daar tussen de toppers staan. Ik dacht bij mijzelf, wat die ik hier?! Toen begon de MC af te tellen en was het tijd om te gaan. Omdat ik in het startvak redelijk achteraan stond, liep ik daar ook al gauw. De eerste meters gingen we direct omhoog en dat voelde ik. Beginnen op 2100, stijgen tot max 2600 met 1400 hoogtemeters. Dit werd een moeilijke race. De ademhaling werd wat moeizamer. Niet dat ik niet kon ademhalen, maar ik merkte dat ik minder zuurstof binnenkreeg dan in uitblies. Gezien ik thuis al had besloten dat ik moest genieten en focus op uitlopen ipv snellopen besloot ik rustig aan te doen. Nu hadden blijkbaar meer mensen last van de hoogte, want de hele staart van de elite groep begon op een gegeven moment te lopen. Andrea liep achter mij en had het nog moeilijker met de hoogte dan ik had. Zonder het uit te spreken besloten we de race samen te lopen. Beste idee ooit! We hebben elkaar er doorheen weten te slepen, maar ook heerlijk kunnen lachen en genoten van het uitzicht. De eerste paar kilometer gingen goed. De muurtjes lukten gewoon allemaal met de eerste poging! Waar ik in Edinburgh gigantische faalde (staat een mooi filmpje van op Instagram) ging ik hier met gemak over alle muren heen. Ik verbaasde mijzelf! De eerste 30 burpees kreeg ik te pakken bij Olympus. Ik heb geen idee hoe ik dat ding moet nemen. Burpees op die hoogte doen, zo, dat koste wat moeite! Maar goed, 30 burpees chest-to-ground en hands-above+ears voltooid! Daarna heerlijk bevroren water gedronken (ja, het vroor gewoon) en door.

Er zaten relatief weinig weight carries in, maar wel best achter elkaar. Zo moesten we eerst met de pannenkoek (30lbs) omhoog, daarna met de scheepsketting en al gauw daarop volgde de bucket carry. Daarvoor hadden we nog een log carry, maar die was eigenlijk zo kort dat het te vergeten is. De gene waar ik echt moeite mee had was de bucket carry. Bij de andere twee had ik vooral last van de hoogte (licht in mijn hoofd), maar zodra we weer naar beneden liepen was dat over. Bij de bucket heb ik de weg omhoog een stuk of vier/vijf keer moeten pauzeren. Een combinatie van hoogte en gewicht. Toch ging het laatste stukje omhoog, toen horizontaal op de berg en naar beneden vloeiend. Een hoop mensen hier zien uitglijden (en de inhoud van hun emmer zien verliezen), maar ik kon in een keer doorlopen. Toen waren we in een keer over de helft en kwamen de derde burpees eraan. De tweede burpees gebeurde bij de z-wall, waar ik vergat om mijn handschoenen uit te doen. Stom, stom, stom! De derde burpees waren bij de slack line. Ze waren glad van alle atlete voor ons, dus Andrea en ik eindigde in de burpee area. Heerlijk in de modder/sneeuw burpees doen. Een hoop competitie mensen hier burpees zien doen die niet Spartan approved waren, maar ik liet mij er niet door afleiden. Ik wilde die EK medaille op de juiste manier verdienen. Dus again 30 chest-to-ground en hands-above-ears burpees. Wel heb ik hier iemand bijna weg moeten slaan. Die wilde helpen bij de slack line, maar ik liep een EK en wilde (en mocht) geen hulp. De balance beam ging overigens weer super makkelijk. Inmiddels had ik door alle glibberige partijen een lichte pijn in mijn linker knie gekregen. De ‘goede’ knie begon bij het afdalen te zeuren aan de buitenkant. Rustig aan gedaan, tot er een steile afdaling kwam. Toen deed die in een keer best een hoop pijn! Gelukkig voelde Andrea zich ook niet 100% dus bleven we samen rustig doorlopen. Bij de bender had ik even moeite met erin te komen vanwege de knie (en vermoeidheid), maar toen de vrijwilliger aanbod iemand te bellen schreeuwde ik haast nee (ze kon er gelukkig om lachen) en hup, ik zat in de bender. Bovenin zat ik even vast, maar met wat geduld en gewurm kreeg ik mijn been los en was ik erover heen. Dit keer ging het beter dan in Edinburgh. Misschien omdat ze minder glad waren en er geen harde wind stond! En door. Inmiddels bij het touwklimmen aangekomen. Halverwege het touw voelde ik de knie tegenstribbelen en durfde niet verder omhoog te gaan. 4e keer burpees te pakken. Terwijl ik net in de burpee area kwam viel er iemand precies op de plek waar ik een paar seconden daarvoor nog stond (en naast Andrea). Daar was ik dus bang voor geweest! Gauw de burpees op het asfalt gedaan en door naar de laatst een kilometers. De sprint was inmiddels bezig, dus daar liepen er opeens veel van om ons heen. Gauw de containers over naar de spear throw. Andrea riep dat ze daar burpees moest doen, maar ik wist het niet. De ene keer haal ik het, de andere keer niet. Ik zocht er een uit waar de speer al in het hoi zat. Dan wist ik zeker dat het touw in ieder geval niet te kort was. Terwijl ik de juiste balans zocht hoorde ik geschreeuw naast mij. Andrea had raak gegooid. I got this. Rustig, richten, kracht, gooien, tjakka! De speer lag bovenop, maar dat telde gewoon. High five met Andrea en door. Stukje tijgeren, stukje omhoog, en toen een steile berg omlaag. Ik brak.

Mijn knie begon in een keer zo’n pijn te doen dat ik geen stap meer kon verzetten en begon te janken. Een knuffel van Andrea en wat bemoedigende woorden en we gingen zijwaarts naar beneden. Nog niet ideaal, maar het ging! Toen we eindelijk beneden waren (dat kreng was hoog en steil!) stond daar de rig. Nog nooit bij Spartan de bel gehaald bij de rig, maar we gingen het proberen. Monkeybars, enteren, monkeybars, Spartan triangles, de bel. Ow, dat ging best vlug! Andrea stond nog aan de andere kant. De ontlading van het halen van de rig zorgde voor nog meer tranen en ik begon te shaken. De euforie was super, maar in combo met de vermoeidheid en pijn werkte het helaas het tegenovergestelde. Vol goede moed gingen Andrea en ik de laatste lus in. Gelletje erin, en knallen! Beetje jammer dat we nog maar iets van 600meter ipv de verwachte 4KM moesten afleggen. Heuveltje op en af, wannabe trenches door, hoge muur over en toen was daar al de bekende slip wall. Dit keer zonder water, dus we waren er zo overheen. Laatste beetje energie voor een mooie duo fire jump en we waren klaar. Plek 57&58, the last of the best. En toen volgde nog een laatste emotionele knal: ‘We hebben geen EK medailles meer. Laat je adres gegevens achter en we sturen er een op.’ Ik ben er nog boos over.

wp-image--987542724
Photo by Harm Dommisse Photography
  • Tijd: 6:13:49
  • Afstand: 22 KM
  • Positie: 57ste elite vrouw
  • Ingeschreven: 103 elite vrouwen
  • Gefinisht: 58 elite vrouwen

Trifecta Weekend

Ik had mij officieel ingeschreven voor het Trifecta Weekend. Tijdens het lopen van de Beast dacht ik alleen dat ik de laatste start wave voor de Sprint niet zou halen. Uiteindelijk was ik wel op tijd binnen om de sprint nog te doen, maar mijn knie deed mij besluiten niet te lopen. Doordat ik als tweede Nederlandse vrouw over de finish kwam (Andrea was derde) had ik mij gekwalificeerd voor het Nederlandse Elite team voor de team relay race. Deze plek aan Andrea afgestaan, die wilde hem graag lopen en ik zat met mijn knie. Met pijn en moeite toen ook moeten besluiten geen Super te lopen. Gezondheid is belangrijker dan medailles. Dus nu naar huis met geen enkele medaille in plaats van vijf en wellicht geen x4 trifecta dit jaar.

wp-image-1395664840

#RoadTo2018

Op de planning voor 2017 staan alleen nog Beast Windor en Super IJmuiden qua OCR gepland. Voor nu is het belangrijk dat ik ga kijken naar wat ik in 2018 wil doen. Sowieso de knie problemen aanpakken en ik had al besloten selectiever te worden in welke races ik ga doen. Ik wil zeker enkele Spartan Races doen, maar ik hoef niet meer te gaan voor ‘zoveel trifecta’. Wellicht focus op de kortere afstanden. Belangrijke beslissingen voor de boeg, maar eerste herstellen voor Windsor op 30 september.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

error: Content is protected !!