ocr,  spartan

Spartan Dolomiti, de tweede dag racen door de bergketen

Maar na zaterdag kwam natuurlijk nog zondag! Geen Trifecta weekend zonder een Super en Sprint. Gezien de lange rijen van de dag ervoor vertrokken we vandaag iets vroeger. Ook omdat we wilde proberen onze open wave tickets om te zetten naar Age Group tickets. Dus ruim op tijd aangekomen bij de venue en geen rij te zien voor de skilift. Waar het op zaterdag nog zo lang duurde om naar boven te komen, waren we er nu binnen twee tellen. Hetzelfde geldt voor het ophalen van onze startnummers. Helaas kon de staff dit keer niks voor ons betekenen, wat betekende dat we gewoon in de eerste Open Wave startwave zouden starten. Dus extra veel tijd om lekker te relaxen voor de start.

Vervolgens werd er door een man met zulk lang haar dat ik serieus jaloers werd gevraagd of ik zijn haar voor hem kon vlechten. Little bit awkward, but okay. Terwijl Hanno al lachend zich aan het klaar maken was trok ik wat gekke bekken naar hem. Ik wist niet wat mij overkwam, haha.

En toen was het tijd voor de start! Nu dacht ik dat mijn benen best goed aanvoelde na die 1500D+ van gisteren, tot dat steile stukje na 10m kwam. Wauw, die schoot meteen in de bovenbenen. Dus rustig van start, zeker toen ik mij realiseerde dat we direct richting de eerste klim liepen zonder nog af te dalen. Hierdoor werd het eerste obstakel van vandaag de Under-Over muren met 8ft wall. Deze race ging eigenlijk verder exact hetzelfde als de Beast. Een heel stuk omhoog met af en toe een onderbreking van de z-wall, sandbag carry, crawl, trenches en burpees bij de speer. Vervolgens weer naar beneden voor de 8ft wall, het baksteen uitlaten (met een kleine stop om een praatje met Jan te houden), de apenhang waar ik steeds sneller in werd, inverted wall en helaas nu wel burpees bij het touwklimmen. De multi rig was ook vandaag geen succes, maar het A-frame en de balance beam gingen weer gemakkelijk. En toen mochten we weer omhoog. De Bender  en weer verder omhoog voor de Twister. Maar hierna was het alleen maar downhill! Chain carry, sledge drag, barbed wire crawl, atlas carry, de heerlijkste downhill ooit en Stairway to Sparta!

Over de finish in 3:33:47 voor 16,4K en 1023D+. Niet te slecht! Zeker toen de uitslag liet zien dat ik 5e was in mijn AG en 15e vrouw (in de open waves dan). Helaas geen AG gelopen, maar toch mooie resultaten.

 Met nog een uur te gaan voor de start van de eerste sprint wave zocht ik Hanno op en besloot mijn tanktop te verwisselen voor een t-shirt omdat ik mijn schouders al voelde branden. Tijdens de laatste downhill voelde ik iets bij mijn grote teen. Ik had het idee dat er een gigantische blaar op aan het ontstaan was, dus ik hield mijn schoen aan. Als ik die nu uit zou doen, zou ik waarschijnlijk de sprint niet meer lopen. Dus na een uurtje alles weer opgeborgen en samen met Hanno aan de start verschenen. Aangezien het de laatste race van het weekend was besloot Hanno met mij mee te lopen. Wat gezellig!

Eigenlijk ging deze race hetzelfde als de super, alleen was het wat drukker op het parcours. Dit hield in dat we bij de pancake carry om allemaal mensen heen moesten lopen en soms even moesten wachten. Het mooie aan deze race, was dat ik dit keer de speer wel haalde. Misschien doordat Hanno erbij was? Goede vibes? Geen idee, maar dat waren 30 burpees minder. En die apenhang? Ik vloog er dit keer doorheen! Voor ik het wist stond ik al aan de andere kant en moest ik zelfs even op Hanno wachten. Dit werd weer recht gezet toen ik bij de multi rig wéér burpees moest doen, maar in ieder geval kwam ik dit keer wel weer iets verder dan de vorige keren. Na de balance beam gingen we alleen nu direct door naar Stairway to Sparta. Ook hier was het weer super druk en stond er een groepje van 10 vrouwen bij het opstapje. Daar ging ik echt niet op wachten, dus dan maar zonder opstapje. De eerste keer dat ik het op die manier probeerde en na al die kilometers en hoogtemeters in de benen ging mij dat nog redelijk makkelijk af! De blikken op de gezichten van de mannen die stonden te stuntelen waren priceless. Sorry mannen, ik had gewoon geen zin om te wachten. Dus gauw naar beneden, waar Hanno en ik nog niet uitkijkende mensen moesten ontwijken/bijna op onze plaat gingen. 1:56:45 over 8.9K en 527D+ en 21ste in open wave AG.

En toen was het weekend opeens ten einde. Bij de trifecta tent onze Weekend Trifecta medaille opgehaald, Hanno heeft nog een finisher biertje opgehaald  (waarna we de 5 andere bandjes aan bekende van de Crossfit box gaven) en gauw wat foto’s gemaakt. Eindelijk de schoen uit gedaan en het was geen blaar. Nee, het was erger. Er was een gat in mijn sok ontstaan wat ervoor had gezorgd dat er een gat in mijn teen zat! AUW! Dat ging ik nog wel even voelen.

Helaas stond er vandaag een rij om weer beneden te komen, maar we waren er beide over uit. Dolomiti was mooi én we gaan zeker terug. Nu het Spartan EK 2019  in Dolomiti plaats gaat vinden is het ticket al aangeschaft (maar helaas zonder Hanno omdat hij naar Toughest 24hr gaat). Ik kan niet wachten tot ik die afschuwelijke klimmetjes weer mag maken.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

error: Content is protected !!