ocr,  spartan

Toen was het tijd voor het Spartan European Championship in Morzine

Door alle gebeurtenissen was ik niet van plan naar Morzine te gaan. Het schema werd dan ook zo opgesteld zonder rekening te houden met het EK. Tot Hanno zich kwalificeerde, en ik daarna ook. Zonder verwachtingen ging ik naar het Spartan European Championship in Morzine, maar met zware benen. Het weekend ervoor zat ik nog in de Dolomieten om daar een Trifecta weekend te lopen!

Doordat Andrea en ik beide in onze Age Group liepen, en niet samen in de Elite zoals het jaar ervoor, startte zij dit keer een kwartier achter mij. Met mijn zware benen verwachtte ik dat ze mij wel zou inhalen. De vraag was nu, hoe lang kon ik haar voor blijven?

Bij de start gingen er een hoop dames al snel vandoor. Ik had enkele dames herkent en wist al deels hoe het podium eruit zou komen te zien. Sowieso geen top 10 plek voor mij, maar mijn doel lag op geen laatste worden in mijn Age Group. Oké, en misschien zat er een tweede kleine doel bij dat ik wellicht wat sneller wilde zijn dan enkele Elite dames. Kijken of ik de 2 na laatste plek van het jaar ervoor kon verbeteren!

Bij de eerste over-under-over-under aan gekomen kon ik al enkele dames inhalen. De over muur was namelijk een stuk hoger dan bij de andere races en de kleinere dames onder ons kwamen hier de eerste problemen al tegen. Normaal gesproken kan ik mijzelf zo over deze UOUO heen duwen, maar ook ik moest eerst mijn enkel op de muur gooien. Het was duidelijk dat ze besloten hadden alles iets moeilijker te maken voor het EK! Daarna volgde wat strategisch geplaatste wiebelende hordles, voor we de natuur indoken. De inverted wall was snel overwonnen, maar het verticale cargo net was toch weer een dingetje. Deze was niet eens zo hoog als anders, maar mentaal kostte dit weer een hoop energie. Gelukkig kon ik daarna heerlijk door de z-wall vliegen en toen we naast een waterval (vanuit het water) omhoog moesten klimmen via een net wist ik weer even wat er zo mooi aan dit soort races was.

De eerste burpees had ik vervolgens te pakken bij het touwklimmen. Ik ben geen fan van dit obstakel wanneer de touwen waarin je moet klimmen aan een horizontaal zijn geknoopt. Echt waar. Wie dat heeft verzonnen. Elke keer als iemand een touw in- of uitgaat gaan alle touwen op en neer. Jammer maar helaas, de eerste burpees waren een feit. De tweede volgde na een mooie klim richting de Olympus. Bij deze een oproep: wie heeft er een Olympus voor mij staan zodat ik dit kan trainen? Wat hierna volgde was een klim naar 1987 hoog met een beeldschoon uitzicht en het A-frame bovenop de berg gaf een perfect uitzicht op de Mont Blanc. Wauw. And, what goes up must come down. Een heerlijke, steile, downhill volgde. Aan het einde van de downhill lag een klein meertje, waar we doorheen moesten zwemmen met onze log carry boomstam. Hierna volgde meteen de apenhang en de bender. Geen vrouwen opstapje, maar ik kreeg het voor elkaar om het obstakel te halen.

De volgende burpees kwamen bij de Twister, al had ik deze bijna gemist omdat ik met Léon aan het praten was. Hierdoor miste we bijna een lintje en hadden we het (kleine) lusje met de Twister bijna gemist. En toen stond Andrea opeens voor mij! Waarschijnlijk heeft ze mij ingehaald bij mijn Twister burpees. Voor we konden kletsen riep de vrijwilligster dat twee vrouwen ook samen een mannen tractorband mogen slepen, omdat er te weinig vrouwen banden zijn. Andrea pakt deze kans meteen aan, maar ik moet even wachten. Na de band mag ik weer naar beneden rennen, waar ik Andrea net over de slipwall zie gaan. Gelukkig staat er daarna een waterpost en ik kan eindelijk aan der vragen hoe ze in vredesnaam mij voorbij is geschoten. We hebben het nog kort over hoe het gaat en besluiten dan het vorige EK te herhalen. Samen over de finish gaan! Zo gezegd, zo gedaan en we konden samen weer verder klimmen.

Hier en daar een evenwichts balkje, nog een keertje touwklimmen (maar dit keer zonder burpees) en natuurlijk kon de chain carry niet ontbreken. Gelukkig gaan we eerst nog een klein stukje klimmen voor we daar aankomen, en terwijl we rustig omhoog hiken krijgen we opeens bezoek van een vlinder die op Andrea haar hand ging zitten en niet meer wegging tot we boven waren en de ketting om onze nek moesten leggen. Dus met een hoop gelachen de carry ingegaan waar we heel even verward raakte. Later bleek dat ze het parcours (wegens veiligheidsredenen) een stukje hadden ingekort en ik zag de oude belijning nog liggen. Na de chain carry liepen we lekker verder en terwijl we op onze horloge keken zagen we dat we al richting de minimale 21K gingen. We waren benieuwd hoeveel kilometers er nog bij zouden komen!

Dat was het moment waarop we een Nederlandse supporter tegen kwamen die ons vertelde dat er een hele lange pancake carry aan kwam. Natuurlijk, die hadden we nog niet gehad. Een klein stukje verderop zagen we inderdaad al wat mensen een heuvel opgaan. Ik weet niet hoeveel hoogtemeters het precies waren, maar het voelde als 1000 aan. Ik probeerde de pancake niet op de grond neer te leggen, maar moest toch tot twee keer toe er aan toegeven. Tot er een stuk kwam waar ik dat echt niet mocht doen van mijzelf. We liepen namelijk opeens in een 1,5meter hoog bloemenveld waar mijn hooikoorts binnen drie tellen aanwezig was. Met minder lucht in de longen was het zo fijn geweest om die pancake even neer te leggen, maar het was slimmer om hier zo snel mogelijk uit te komen! Gelukkig veranderde het al gauw in een downhill en ik zag Andrea voor mij uit denderen. Helaas was ik achterop geraakt en liep nu in een héél langzaam treintje dat ik niet kon inhalen. Dus Andrea kon even genieten van het uitzicht terwijl ik op een langzaam tempo naar de drop-off bewoog. Even een momentje gepakt om weer wat lucht in de longen te krijgen voor we naar beneden denderde om een beker water (of drie) naar binnen te werken.

Al snel bleek dat we nu het dorpje weer indoken. De kans dat we nog veel hoogtemeters moesten maken werd steeds kleiner terwijl we richting de slackline rende. Helaas moesten we hier beide burpees doen (voor Andrea de eerste van de race!) waarna we een gemakkelijke Hercules Hoist omhoog gooide (en langzaam lieten zakken). Toen was het tijd voor de speer en beide stelde we ons in op burpees. Nou, het was alsof we weer op het EK 2017 stonden want we gooide hem beide zo mooi en hard in het hooi dat we niet wisten hoe snel we weg moesten zijn. Natuurlijk na een vreugde kreet. De laatste obstakels kwamen in zicht, inclusief een Hanno. Over de hoge muur naar de Multi Rig. Ik kreeg een volledige mentale blok toen ik naar de hogere monkeybar moest grijpen en verdween in het burpee vak. Niet veel later kwam Andrea erbij toen ze helaas een fout maakte bij de korte touwtjes. Alleen nog de Staiway over en een re-do van onze vorige EK Finish foto was een feit! Het had mij 6:09:41 gekost om 24.9K te overbruggen met 1822D+. Maar hé, we did it!

En weet je. Naast dat we dit jaar wél direct onze EK medailles kregen, hebben we ook onze positie  verbeterd! Waren we in Andorra nog 63&64/65 Elite vrouwen, dit jaar zouden we met onze tijden rond de 46ste  (Andrea) en 50ste (Sabina) plek van de 57 vrouwen hebben gestaan. Minder vrouwen, maar wel meer plek én tijd tussen de laatste en ons! Elke overwinning is er een, dus deze was zeker mooi. Maar goed, we liepen in de AG en in 2018 mag ik mij 33ste (v/d 41) vrouw in de Age Group 25-29 noemen. I’ll take it! Nu eens kijken wat we in 2019 ervan zullen bakken. En dit keer geen Trifecta weekend de week ervoor.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

error: Content is protected !!