ocr

Strong Viking Mud Edition Gent

Nadat ik had geopperd wel het EK te willen lopen als Journeyman gooide Syl meteen een ‘nee joh, gewoon kwalificeren, dat kan jij’ ertegenaan. Zaadje was gepland en stiekem gaan kijken wat voor mij nog de mogelijkheden bood om te kwalificeren. Niet zo heel veel, maar Strong Viking Gent was een mogelijkheid. Gezien Nederlands Ruigste is verplaatst was dat weekend nog vrij. Oftewel, een ticket voor de OCR Series aangeschaft en op naar Gent.

Gezien Tim Hanno had overgehaald om 4x 19K te doen in een weekend stond ik de dag ervoor al op het terrein. Eerst nog twijfelen of ik een 7 of 13K zou doen, maar ik wilde niks riskeren. Zal je zien, stap ik mis en kan ik op zondag niet meer lopen. Dus de hele dag bij de nieuwe Verjagen Saga doorgebracht. Het idee hierachter was dat ik Dragons Back ging proberen, daar dat nog steeds een mentaal probleem was. Nou, zeker wel. Zodra ik bovenop dat ding stond ging mijn lichaam op de rem. Verschillende dingen geprobeerd, tot na meer dan een uur de knop omging en ik sprong. Dat was super, vooral gezien ik dus eigenlijk te ver sprong en daardoor best een klap maakte. Oeps. Ging gelukkig wel, en ik had gesprongen! Helemaal klaar voor de OCR Series dus.

102336_mudtotaallinks_sp17_img_6385

Op zondag ging het toch wel heel erg kriebelen. Waar begon ik aan? Zo hard kan ik niet lopen en sommige obstakels zijn nog best moeilijk. Maar goed, in het startvak. De eerste muur. Oeps. Die moet alleen? Shit! Tot iedereen elkaar een setje gaf. Hé! Dan hoef ik mijn hesje niet daar al af te geven! Hup, over de muur en eigen tempo lopen. Het belangrijkste is hesje behouden. Voor de sweeper blijven moest lukken! Bij het eerste obstakel drie keer goed adem gehaald voor ik erin ging. Twee slagen, bel aangeraakt en door. Hé, dat ging goed. En door. Wat Elite starters ingehaald. De slow mud rustig gedaan om mijn knie niet meteen te overbelasten en door naar de Hammer bammer. Oké, die ging niet helemaal zo goed als ik wilde, maar we haalde het en door! Gewoon eigen tempo lopen en gaan. En dat ging goed! Lag prima op schema en de obstakels gingen. Tot we bij de drie muren aankwamen. De schuine muur was ik zo over. Ik verbaasde mijzelf, én Sylvana, ermee, haha. Toen de rechte muur. Op dit moment voelde ik mij leeg! Wat bleek later, ik had verkeerde ontbijt gehad. Oftewel, ik liep op te weinig brandstof én ik was mijn gelletjes vergeten. Maar goed, daar kon ik op dat moment niks aan doen. De rechte muur stond voor mij en ik moest deze alleen over zien te komen. Er was een klein balkje geplaatst, dus ik ging het daarmee proberen. Geen succes. Toen riep Hanno (die een stuk met mij meeliep om mij te ondersteunen) dat ik een aanloop moest nemen en dat balkje moet gebruiken om mij af te zetten. En ja hoor! Ik had de bovenkant goed vast. Nu kon ik mijn been erover heen slaan en door. De incline muur die daarna kwam was ook een makkelijke en ik ging door. Op ten duur tegen Hanno gezegd dat hij door moest gaan. Hij moest op zijn eigen tempo lopen wilde hij de 19K gewoon uit kunnen lopen en doorgaan voor zijn 4e 19K.

Dus toen liep ik weer alleen. Lekker mijn tempo aanhouden en door. Tot throw the hammer kwam. Mis. 30 burpees. Eerste penalty van het parcours, net voor het 13K punt. Na de 30 burpees apenhang. Een lange apenhang. Net voor de ductape eruit vallen. Tweede penalty. 200meter bearcrawl. Oké, en door. De Rig. De dag ervoor ging die goed. Vloog er doorheen. Nu, eerste stuk donder ik eruit. Grip kwijt. Derde penalty. 1Min een 10KG kettlebell voor mij vasthouden. Oftewel, mijn armen liepen vol. Conan’s wheel als een back squat gepakt na een tip van Lieke. Top! Ging zo rond. Doorlopen naar Gunnor Struggle 2.0. Even de armen geprobeerd los te maken. Stok vast. Hangen. Gaan. En toen ging het mis.

102344_mudtotaallinks_sp17_img_6389

Gunnor Struggle zelf had ik nog nooit tot het einde gehaald. 1x wel bijna, maar nog nooit helemaal. Nu moest je niet alleen naar voren, maar ook omhoog. Mijn gedachtengang ging van ‘je kan dit’ en we gingen. En ja! Het lukt! Mixed grip is hier mijn favoriete grip. Ik ging omhoog, en omhoog, en omhoog, toen moest ik naar beneden en beneden en beneden. Dat ging! Toen hoefde ik alleen nog maar naar voren. Een of twee slagen. Maar ik voelde dat ik mijn grip verloor, net toen ik naar voren zwaaide. Resultaat? Benen knalde op de balk waar ik op had moeten eindigen, door de klap een koprol naar achter en kramp in de benen. Ik hoorde Daan ‘o shit’ roepen en Sven zei dat ik rustig moest blijven zitten. Daan had mij geassisteerd met kramp weg te krijgen en toen kon ik penalty 4 doen. 1 minuut battle ropes. Toen door. Ik voelde dat mijn hand pijn deed en zag een rip. Great. Gauw doorlopen, want het was inmiddels nog maar een km of vijf. En toen was daar de Strongwall. Het laatste mandatory/no-penalty obstakel.

Ik heb meerdere pogingen gedaan. Maar ik kon bijna geen gewicht op de hand met de rip zetten en mijn voeten tegen de strongwall aanzetten deed kramp opkomen. Dus toen, met tranen in mijn ogen, mijn hesje afgegeven en verder gegaan. Op dat moment zat ik er helemaal doorheen. Ik liep op een super tijd, ruim onder de drie uur finishen en had het gevoel dat ik had kunnen kwalificeren. Nog 4K te gaan, en ik kwam niet meer vooruit. Het feit dat ik het hesje had moeten inleveren zorgde voor zo’n mentale klap en dan de pijn van de rip erbij. Geen succes. Daarbij voelde mijn kuiten zo gespannen door die klap, dat het hardlopen ook niet meer zo hard ging. Ik heb nog zoveel mogelijk obstakels geprobeerd te pakken, maar alles met grip (zoals Gunnor Ropes) lukte niet meer. Onderweg mijn hand laten verbinden door de ehbo, waarbij de sweeper mij bijna inhaalde. Gauw door en alles gepakt wat nog ging. Tot ik bij Verjagen Saga uitkwam, toen ben ik gaan huilen.

18121497_1361344840597638_9200581820497123543_o

Ik had zo mijn best gedaan om de Dragons back te overwinnen, en nu kon ik die niet doen. Mijn favoriete obstakel, de Spinners, kon ik niet doen. Pegboard en Super Snake, kon ik niet doen. Flying monkeybars die ik had geoefend, kon ik niet doen. Dus ja, ik heb gejankt. Even stilgestaan daar, even gejankt. En toen door. Finishen.

Met een tijd van 3.15.13 over de finish. De laatste 4km gelopen wegens de mentale klap, en mijn benen die nog steeds aan het verkrampen waren. Jankend over de finish omdat ik had gefaald én mijn favoriete obstakel(s) niet kon doen. Maar wel voor de sweeper gefinisht, officieel wel 13 seconden buiten de cut-off time.
De volgende dag besloten dat ik voor revanche wilde gaan. Ik kon dit! Ik kan dit!

Dus geen Iron Viking bij Hills, maar OCR Series. Eens zien hoe dat gaat!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

error: Content is protected !!