ocr,  spartan

Terug naar Italië voor Spartan European Championship 2019

Het is nog steeds moeilijk te bevatten dat ik alweer mijn derde Spartan Race European Championship erop heb zitten! Al was deze echt wel het moeilijkst. Andorra was fysiek zwaar, maar Dolomiti was vooral psychisch zwaar. De eerste keer op pad zonder Hanno sinds we bij elkaar zijn én dan nog eens 40 graden op je kop. Dit werd dan ook het eerste weekend dat ik tijdens een obstacle run mijn camelbag omhad én een goede plaatsing liet ik varen voor heelhuids over de finish komen. Het feit dat ik op vrijdag al een kleine mental breakdown had voorspelde niet veel goeds.

Maar goed, op zaterdag vroeg naar het terrein zodat we hopelijk grote rijen zouden overslaan. Samen met Andrea, Kelly, Sandy en Ronny op het terras gezeten, terwijl we ons rustig aan het klaar maken waren. Om 9:10 moesten we starten, waar Spartan Phil ons moed insprak en de berg op liet.

Een rollende start

De start was hetzelfde als vorig jaar en ik wist hoe verraderlijk dat stukje bergopwaarts was. Dus ik deed rustig aan en zette me af om op de downhill wat tijd goed te maken. Moet je alleen niet op een losse steen gaan staan. Oef. Dat vond de enkel niet leuk en de downhill werd iets lichter ingezet. Zonder moeite vervolgens de Under-Over-Through gepakt, waarna de eerste klim van start ging! Nu hadden ze wel het parcours iets veranderd, waardoor je niet meer eerst 300meter moest zakken, maar we meteen met de klim begonnen. De felle zon in mijn nek zorgde ervoor dat ik al snel gretig gebruik begon te maken van die camelbag. Dit werd echt wel zwaar. Bij de Under-Over-Under-Over muren zag ik al hoe de eerste mensen elkaar aan het helpen waren. Dat werd een leuk EK zo. De 7ft wall was ik zo overheen, waarna we al 3K aantikte en bij de eerste waterpost kwamen. De Z-wall volgde, vervolgens een plate drag waar ik moest wachten tot er een vrouwen variant vrij was om vervolgens bij de 8ft wall in de rij te gaan staan. Er stond maar 1 vrijwilliger en mensen maakte hier gebruik van. Genoeg mensen gezien die geen zin hadden om te wachten en zo door wisten te lopen. Maar ik liep voor mijzelf, dus even gewacht en met 1 poging (met opstapje) was ik er zo overheen en kon ik me opmaken voor een heerlijke steile klim.

Tijdens deze klim kwam ik nog wat hikers tegen die in het Spartan treintje waren gaan lopen. Het was echt te warm om voor je lol te gaan hiken, ik snap niet dat ze die route precies uitkozen. Eenmaal op deze top stond er een apenhang. Hier heb ik een paar minuten gepakt om op adem te komen zodat ik hier niet uit zou vallen. Aan de andere kant van het touw vervolgens ook weer een paar minuten moeten pakken, want er lag iemand onder het touw naast de mijne met (inmiddels) een nekkraag om en die op de brancard werd gelegd. Niet het beste beeld als je je al niet helemaal top voelt. Maar goed, afdalen en naar de sandbagcarry met 40lbs. Vervolgens kwamen we weer op een stuk dat ik van het jaar daarvoor herkende, maar het obstakel wat er stond niet! Mijn eerste oog-in-oog met de Apehanger en ik kwam niet eens het touw in. Ik zat op 8,5K en mijn lijf was er eigenlijk al een beetje klaar mee. Het was warm, mijn buik voelde raar en ik had echt meer moeten trainen. Dus, de eerste burpees van de race zaten erin! Overigens de enige burpees die ik voor de camera heb gedaan, al werd deze camera weggehaald toen ik op 10 burpees zat. Hierna weer even afkoelen in de trenches om door te lopen naar de inmiddels natte en gladde rope climb. Hier was ook de volgende waterpost, dus ik zorgde ervoor dat mijn camelbag weer even werd bijgevuld. Toch wennen, een 2L zak in plaats van een 1L zak. Er zat nog meer in dan ik dacht namelijk.

Burpees, gewichten en kletsen

Met de ropeclimb achter de rug, zat ook de eerste berg erop en begon ik aan de downhill richting het startterein. De hurdles gingen relatief makkelijk (al was er één best hoog), de monkeybars gaven ook geen probleem, de atlas carry was super licht, toen een heerlijk single track pad richting de inverted wall en de bucket carry. Tijdens de carry heb ik de bucket 1 keer neer moeten zetten, maar dat had er meer mee te maken dat we in de schaduw liepen en ik mijn zonnebril nog op had. Ik zag dus niet waar ik mijn voeten neerzetten. Door naar de (lichte) Hercules Hoist waar ik even een praatje hield met mijn oude trainster uit Italië (die liep alleen de Super). Dat was best gezellig, maar ik moest toch echt weer verder. Ik liep een EK. Vervolgens kwam de meest slippery slip wall die ik ooit heb gehad! Wellicht kwam dit doordat ze hem precies onder een sneeuwkanon hadden gezet die ons voorzag van een licht verkoelende douche, maar ook een goede glibberige slipwall dus. Zet daarbij dat Spartan de touwtjes iets had verkort en het was een grotere uitdaging dan normaal.

Direct hierna volgde de dunkwall, en voor er water in zat had ik gezien dat de afstand tussen het zeil en de onderkant niet heel groot was. Ik moest mijn camelbag aan de zijkant leggen van de vrijwilliger, voelde met mijn hand, liet mij langzaam zakken om aan het koude water te wennen en trok mijzelf er zo onderdoor. Oef, dat was koud. Maar gehaald, en door naar het A-frame en een berg opwaartse barbed wire crawl. Natuurlijk raakte ik met mijn schouder het draad waardoor ik een mooie kras te pakken had. En toen was het weer klimmen, en klimmen, en klimmen tot we bij de log carry en Bender aankwamen. Hier stond de marshall goed op te letten, want het vrouwtje voor mij durfde niet over de bender heen, dus ging er doorheen en dacht zo aan de burpees te ontsnappen. Guess again. Ondanks de kramp die in mijn been schoot bij het omhoog gooien, toch gehaald en ik kon weer verder met klimmen naar het volgende hoge punt. Maar voordat ik hier aankwam, kwam ik een Nederlander tegen die er een beetje doorheen zat. Weer een gesprekje aangeknoopt en samen rustig richting de Twister bewogen. Na de Twister was er weer een waterpost, waar ik in gesprek raakte met een Duitser die het Trifecta weekend zou doen en toen ik bij de Olympus mijn burpees aan het doen was raakte ik weer aan de praat met de Zweedse dame (uit AG) die ik al meerdere keren tegen was gekomen. Op de plek waar het jaar daarvoor de chain carry was, hadden ze dit jaar een tweede sandbag carry neergezet, maar dan 30lbs. Al voelde degene die ik had meer als 5lbs aan. Het eerste balans obstacle was de slackline en tijdens de downhill richting de chain carry kwam ik mijn oude trainer tegen, met wie ik ook weer even een praatje hield. De dames ketting was volgens mij wat normaal gesproken de mannen ketting is, want die voelde een stuk zwaarder aan dan wat ik gewend was. Dus, natuurlijk, op het stukje downhill met de ketting voel ik mijn enkel weer dubbel klappen, maar dan echt goed door het extra gewicht. Snel de ketting in de bak gegooid en mijn schoen strakker aangetrokken.

Mijn eerste faal bij de balance beam

En toen kwam de klim die ik uit mijn geheugen had gewist van het jaar daarvoor. Steil, warm en lang. 200m omhoog in iets meer dan 1K. Boven aangekomen wist ik dat we niet veel meer zouden moeten klimmen, en voornamelijk nog moeten dalen. Eerst nog de 9ft wall over, voor we naar beneden konden denderen. Dit ging alleen niet zo als gehoopt door de enkel, maar we kwamen heelhuids aan bij de sled drag, gevolgd door de hoge balance beam. En voor het eerst in mijn Spartan carriere, moest ik hier burpees doen. Het opstapje was namelijk nat en glad en ik was te voorzichtig in mijn poging, omdat ik er al een paar goed onderuit had zien gaan. Nog een bekertje water voor ik een single track pad door het bos richting de Stairway to Sparta mocht volgen. Een obstakel dat ook was aangepast, want de schuine wand was iets hoger en er hingen korte touwtjes aan om je omhoog te krijgen.

Door naar de speer, die ik vol tegen het metaal aan gooide, naar de Multi Rig, waar ik bij de korte touwtjes eruit gleed, om eindelijk over de finish te gaan. Bijna zeven uur onderweg geweest (anderhalf uur langer dan het jaar ervoor), en als 36ste in mijn AG gefinisht. Maar, ik ben wel gefinisht en niet afgevoerd wegens de hitte of iets anders. Dus ondanks de 240 burpees, het vele praten met andere mensen, mijn slechte tijd en slechte positionering ben ik tevreden met het feit dat ik wel ben gefinisht.

Tijd om na te denken of we voor een vierde jaar gaan. En dan iets minder kletsen!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

error: Content is protected !!