ocr,  spartan

Tijd voor een winter race tijdens Spartan Valmorel

Een last minute beslissing, geïnspireerd door de nieuwe medaille, deed ons afreizen naar Frankrijk voor mijn aller eerste Spartan Winter Race! De week voor de race werd veel sneeuwval verwacht, dus wat trek je aan? Om er vervolgens achter te komen dat je maar één racebroek hebt voor twee races. Dit zou interessant worden.

Op vrijdag in de auto gestapt richting Frankrijk. Vanuit onze woonplaats in Italië was dat ongeveer 4 uurtjes rijden. Een kleine de-tour gemaakt om de race nummers alvast op te halen voor we in onze AirBnB aan de pasta gingen en vroeg probeerde te gaan slapen.

Door de grote hoeveelheid AG mannen die aan de race meededen was mijn starttijd van 9:20 naar 9:45 veranderd, maar Hanno moest juist al om 9:15 van start. Zo stonden we al vroeg op het terrein, waar ik speciaal voor Spartan Race Nederland een Instagram take-over startte. Het eerste obstakel was de bag-drop vinden. Een groot obstakel, gezien wij geen Frans spreken (ja, Je ne parle pas francais met een heerlijk plat Nederlands accent) en de Fransen geen Engels spreken. Maar goed, uiteindelijk gevonden en dit was echt een lekkere snelle en goed geregeld bag-drop! Voor het afgeven én ophalen. Toen weer terug omhoog naar de start waar we de Elite mannen en vrouwen half op hun plaat zagen gaan door de hoge sneeuw waar ze doorheen moesten. Stiekem was ik nu blij dat er vier waves met mannen voor mij gingen starten die alvast iets van een weg konden vrijmaken.

Toen was het eindelijk tijd om het startvak in te gaan. De MC was heerlijk in het Frans aan het praten en opeens hoorde ik het woord Twister. Dus ik riep: ‘Also in English!?’ De MC zegt ‘Yes I can speak English’ om vervolgens zijn verhaal in het Frans af te maken en het internationale competitieve startvak in het ongewis te laten wat er nu precies in de debriefing is gezegd. Dus opeens werd er afgeteld en moesten ook wij door de hoge sneeuw rennen.

Rennen? Het was meer hink-stap-sprong en ga niet nu al door je enkel! Je rechtervoet stapte in een diepe laag poedersneeuw, maar je linker kon zomaar op een stuk harde (en hoger) ijs terecht komen. Dus ik weet niet of ik dit rennen kon noemen. Laat staan dat je hier en daar mensen had die zo voor je neus sprongen en je bijna geen ritme kon aanhouden om er doorheen te gaan. Ik was dan ook blij dat al gauw de eerste obstakels kwamen, zodat het veld wat uit elkaar werd getrokken. We begonnen met een (iets hogere dan normaal) inverted wall, gingen door naar het A-frame om een stukje verderop de heuvel af te glijden naar de Z-wall. Een obstakel waar ik dit keer voor het eerst in lange tijd burpees moest pakken omdat ze best glad waren. Ik zag een camera, dus netjes mijn bib laten zien. Al had ik het idee dat ik de enige was. Daar gingen we dan, de eerste 30 snurpees voor mij.

Hierna kwam ik bij de Over-Under-Over-Under waar mensen voor mijn neus een zetje kregen. Pardon!? Gezien mijn teen al een beetje begon tegen te stribbelen en dit de moed diep in mijn Inov’s liet zakken besloten de race uit te lopen en klaar te zijn met competitie lopen. Stomme valsspelers overal. Hierna gingen we weer omhoog, deels off-piste, om bij de pancake carry aan te komen. Een steile, ondergesneeuwde heuvel op met de 40lbs bevroren pannenkoek. 2K in de race en mijn teen zei AUW. Wellicht was een race vol met sneeuw waar je voet elke keer wegglijdt en druk uitoefenend op je herstellende teen van een breuk van 9 weken oud niet het meest slimme om te doen? Maar goed, het was gelukkig geen Beast en ik hoefde nog maar 12K te gaan.

Vervolgens een stukje barbed wire crawl, de tire flip, en toen de Atlas Carry. Normaal gesproken geen problemen met dit ding. Behalve als ze de atlas kogel onderaan een ‘heuvel’ leggen en je die omhoog moet lopen om daar boven de 5 burpees te doen. Wauw, dat werd opeens een dingetje voor mij nu ik een van de pijn kloppende teen had. Maar, gehaald en door naar de Hercules Hoist en de eerste waterpost (na 6K). Toen kwamen de hurdles, waar ik bijna met obstakel en al plat op mijn gezicht ging omdat deze niet stabiel stond. Lang leven de vrijwilliger die zijn best deed de hurdle overeind te houden. Life safer.

De eerste tunnel van dit weekend volgde hierna. Een tunnel waarin alles bevroren was, je over ijs platen heen liep en je je om stalactieten heen moest manoeuvreren. Ik durf het eerlijk toe te geven, ik ben op een gegeven moment gewoon op handen en knieën gaan bewegen omdat ik het niet zag zitten keihard onderuit te gaan. Dan maar even heel charmant kruipen.

En toen kwam weer heel veel wandelen (rennen had ik opgegeven), omhoog, over pistes waar mensen bezig waren. Soms liep je er net naast (je weet wel, die off piste stukken met extra veel sneeuw) en soms stak je deze alleen over. De boodschap was in ieder geval duidelijk, we gingen omhoog! Toen, richting het einde van de hoogste klim, stond er opeens een Bender. Geen opstapje voor vrouwen en niemand die mij kon vertellen of het dit keer een één poging obstakel was of dat ik het kon proberen tot ik er klaar mee was. En met niemand die het mij kon vertellen bedoel ik dat er wel een vrijwilliger stond, maar hier weer het stukje ‘geen Frans/Engels’ kwam. Ow, wat een frustraties gaf dat soms. In ieder geval, voor mijzelf voorgenomen de Bender als een één poging obstakel te zien. Dus mijn liquid magnesium ingenomen zodat mijn been hopelijk niet zou krampen en daar gingen we dan. Wauw, het lukte zowaar! Behalve dat ik mijn jaszak vergeten was dicht te doen en de man achter mij opeens riep dat al mijn gelletjes in de sneeuw vielen. Oeps! Over de Bender heen, spullen bij elkaar rapen en de jaszak dicht ritsen. Door naar de volgende klim!

Het einde van deze klim was mooi. Er stond een verzorgingspost (lang leven ijskoud water en bevroren sinaasappel partjes) maar het uitzicht liet mij zien dat ik nu een stuk kon gaan downhillen! Off we went. Door de hoge sneeuw waar ik doorheen was geploeterd om bij het verzorgingspost te komen was mijn teen verdoofd (oké, mijn voeten gewoon) en kon ik dus pijnvrij rennen! Alleen rennen staat gelijk aan bloedcirculatie en dus langzaam aan ontdooide mijn voeten weer en kwam de pijn terug. Bij de Tire Drag gelukkig geen tenen nodig en de Olympus stond weer eens garant voor Snurpees. De 8ft wall die daarna kwam was makkelijk te doen door de opstapjes en toen ik eenmaal bij de Twister aankwam was ik moe. Snurpee time again.

Een sneeuwbal tegen een doelwit aangooien is niet mijn sterkte kant, dus ook hier was het weer burpee tijd. Gelukkig had ik net daarvoor de bel voor het touwklimmen wel weten te luiden, dus hoefde ik daar geen burpees voor te doen. Al moet ik wel zeggen dat het vuurtje dat ze daar hadden gestookt wel erg aantrekkelijk was. Door naar de Stairway to Sparta, door het dorpje heen naar de Multirig (waar ik zo uitgeteld was dat ik het einde van de enter balk niet eens haalde), de slip wall, naar de chain carry. Deze was eigenlijk best prima te doen, maar omdat hij aan het einde van de race zat waren veel mensen hier al op en hadden moeite. Het stuk naar beneden moet je gewoon slim doen en door de hoge sneeuw. Minder kans op uitglijden! Toen weer een mooie tunnel door waar een Franse waarschuwing werd gegeven. Ik kon iets met elektriciteit  herleiden en zag dat ik bijna een elektriciteit kabel vast had gepakt. Dus door het midden van de tunnel, waar ik net voor we eruit kunnen stappen uitglij over een stuk bevroren metaal en met mijn kont op een bout val. Dat, kan ik je vertellen, is een erg ronde blauwe plek geworden. Maar goed, nog een klein beetje natte voeten krijgen terwijl ik mij richting de finish begaf. Waar de 7ft wall op mij stond te wachten.

Net terwijl ik mijzelf over de muur hijs gebeuren er twee dingen op hetzelfde moment: ik zie de spear throw aan de andere kant van de muur en de kramp schiet in mijn been. Dus een ‘noooooo’ ontsnapte uit mijn mond en liet de vrijwilligers lachen. Nog heel even op de muur gechilld terwijl ik mijn been uit de kramp probeerde te krijgen, voor ik mij aan de andere kant liet vallen en aan de speer mocht beginnen.

De eerste speer die ik wilde pakken zat vast in de grond. Dus dat werd degene ernaast proberen. Diep adem halen, op mijn houding letten en gooien. De speer zat en ik rende keihard weg. Ik keek nog even opzij naar de course marshalls maar die gaven een goedkeurend knikje en ik schoot naar de mercedes waar ik nog even onderdoor moest kruipen. Nu ben ik niet de dunste, maar ik zou mijzelf ook niet als dik bestempelen. Toch kwam ik maar net onder de auto’s door (met 1x mijn hoofd aan iets gestoten te hebben) voor ik welvoldaan over het lage vuurtje stapte en mijn eerste Spartan medaille van 2019 in ontvangst mocht nemen. Een van de French National Series medailles.

Uiteindelijk was de Super volgens mijn horloge 14.33K, heb ik er 4:13:58 over gedaan en was ik 10/12 uit mijn AG (met 2 DNF dus officieel is het 10/10). Maar, ik was nog steeds tevreden. Ik bedoel, exact negen weken daarvoor had ik mijn teen gebroken en ik kon net weer sporten. Niet al te gek voor iemand die alleen kon wandelen.

Maar dat was zaterdag, er was ook nog zondag!

Met extra tape om de teen heen en een extra laag kleding ging ik zondag van start. De sneeuwval die om 10:00 aangegeven stond begon al om 8:00 en het was duidelijk dat er minder mensen aanwezig waren. Met dezelfde, volledige Franse, debriefing gingen we van start. Ook vandaag waren mijn eerste burpees bij de Z-wall, maar dit keer voornamelijk omdat ik niet mijn volledige gewicht op mijn voet kon zetten terwijl ik op een klein blokje stond zonder dat er een pijnscheut door mijn teen trok. Het eerste stuk was vandaag exact hetzelfde. Oké, er was iets anders. De pancake carry was vandaag een slip&slide geworden en ik gleed meerdere keren een stuk terug de berg af. Mijn lichaam was duidelijk aan het protesteren. Maar niks aan te doen. Al helemaal niet toen na de pancake slip&slide een van mijn contactlenzen uit mijn oog viel. Could it get any worse?

Na de hurdles gingen we dit keer niet naar links de enge ijs tunnel in, maar naar rechts richting het sneeuwbal gooien. Dit keer kwam ik in ieder geval een stuk dichterbij het beoogde doelwit, maar het waren alsnog burpees. De volgorde van de obstakels was omgegooid, dus nu moest ik na het sneeuwbal gooien touwklimmen in plaats van ervoor. Het zelfde touw gekozen en met goedkeuring van de course marshall mocht ik ook vandaag zonder burpees door. En toen kwam er weer een tunnel/rivier stukje aan. Het was glas, het was nat en Sabina gaat natuurlijk keihard onderuit over een plakkaat ijs. Nog snel genoeg om mijn kin naar mijn borst te brengen en zo mijn achterhoofd een klap te besparen. Maar ik was wel even goed geschrokken. De dagen erna voelde ik deze klap ook wel in mijn rug en schouders en had een dag of twee een stijve nek. Maar, in ieder geval had ik mijn hoofd beschermd. Ik kon hier alleen wel even keihard janken en ik hoopte dat ik Hanno de komende tijd even niet langs het parcour zou zien want dan zou ik helemaal instorten. Gelukkig kwam er niet lang daarna een einde aan de tunnel en deden we nu de slipwall voor de multirig, waar ik uit eindelijk Hanno zag staan. Een knuffel en wat burpees verder kwam ik bij de chain carry aan waarna ik zo snel mogelijk naar de finish ging.

Alleen nog de 7ft wall en wat burpees. Voordat ik de muur deed was ik mijzelf even aan het herpakken en terwijl ik erover heen ging (al half was) hoor ik de vrijwilliger opeens ‘no, bandage’ zeggen. Oftewel, de man uit de open wave wilde zonder dat ik het wist mij blijkbaar een zetje geven. Wat was ik blij dat die vrijwilliger er stond en dat ik AG liep. Zulke ongewilde en onaangekondigde zetjes lopen niet altijd even fijn af.

Natuurlijk miste ik vandaag wel de speer dus nog een paars burpees voor ik over het vuur kon stappen en mijn Winter Sprint medaille in ontvangst kon nemen. En op de een of andere manier was mijn slakke tempo van vandaag (2:07:15 op 6.88K) goed genoeg voor een 6/8 plek in mijn AG. En dat met mensen die de dag ervoor niet eens hadden gelopen. Score!

Oja, en die broek waar ik het in de inleiding over had? Na zaterdag zaten de gaten er al in, dus dat ik mijn thermobroek onder mijn sub tight aan had gedaan was niet zonder nadenken. Na zondag was de broek er nog erger aan toe, dus maar meteen een nieuwe besteld bij thuiskomst.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

error: Content is protected !!